เสียงฝ่ามือดังก้องทั่วหอตันเป่า เหลยเทาหรี่ตาลง ปากของเขาอ้ากว้างด้วยความตกใจ
คนอื่น ๆ ยิ่งมีสีหน้างงงวย หลิวอู๋เสียกล้าทำร้ายคนต่อหน้าทุกคน ยังเป็นต่อหน้าผู้ดูแลหอตันเป่า รู้สึกว่าฟ้ายังถล่มแล้ว
“อ๊าก!”
ชายชุดคลุมม่วงส่งเสียงกรีดร้อง ผมสยายกระเซิง ฝ่ามือเดียวเท่านั้น ก็ตบเอาฟันเขาร่วงไปหลายซี่ ไม่ร้ายแรง เขายืนขึ้นมาแล้วก็กรีดร้องเสียงแหลม จนคานสะเทือน ถ่มเลือดในปากออกมา ก็มีฟันปนมาด้วยหลายซี่
“เดรัจฉาน ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย”
พุ่งกายเข้ามา ไม้บรรทัดในมือส่งแสงเรื่องรอง หมายจะสังหารหลิวอู๋เสีย
“พูดอีกคำเดียว ข้าจะฆ่าเจ้าทันที”
ร่างหายไปจากจุดเดิมอย่างประหลาด หลิวอู๋เสียปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าชายชุดคลุมม่วง มือใหญ่ยื่นออกไปคว้าลำคอเขาไว้ เมื่อครู่เก็บงำพละกำลัง ไม่อยากให้มากความ
รนหาที่ตายจริง ๆ หลิวอู๋เสียไม่ถือสาที่จะทำให้เขาสมปรารถนา ก็แค่หอตันเป่าเล็ก ๆ เท่านั้น ขอเพียงเชื่อมชีพจรหัวใจได้ ประสานกับเคล็ดไท่หวงกลืนสวรรค์ได้ ใช้เวลาไม่นานก็ทะลวงถึงระดับพลังกำเนิดฟ้า สามารถใช้ฝีมือของจักรพรรดิเซียนได้บ้าง
เงียบฉี่!
เข็มตกยังได้ยิน!
