เขาก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จในยามเย็น หลี่ลี่ก็กลับไปที่ลานเล็กของเขา ระหว่างทางเจอศิษย์ร่วมรุ่น ทุกคนไม่สนใจเขา ปฏิบัติต่อเขาเหมือนอากาศธาตุ หลี่ลี่รู้สึกว่าแบบนี้ยิ่งดี จะได้ไม่เสียเวลาฝึกฝน เขาเองก็ไม่ต้องเกรงใจคนพวกนั้นแล้ว
กลับถึงห้อง ปิดประตูให้ดี หลี่ลี่หยิบตำราวิหารแห่งราตรีออกมา แล้วเริ่มส่งลมปราณให้มันต่อ
ครั้งนี้เขาได้บทเรียนแล้ว ส่งไปราว ๆ หนึ่งในห้า ก็หยุดลง รู้สึกไม่ค่อยสบายเล็กน้อย เดินไปมาบนพื้นสองสามก้าวจึงรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย
เขาเคลื่อนไหวครู่หนึ่ง แล้วก็เริ่มส่งลมปราณอีกครั้ง หลังจากส่งไปอีกหนึ่งในห้า ก็รู้สึกว่าช่องลมปราณ เส้นเอ็น และกระดูกไม่ค่อยสบายนัก
เคลื่อนไหวในห้องเล็ก ๆ ไม่ค่อยสะดวกเท่าไร หลี่ลี่ จึงออกมาที่ลานเล็กแทน
เดินไปสองสามก้าว ใจหนึ่งขยับ แล้วก็เริ่มฝึกฝน ‘หมัดเก้าทลาย’
หลังจากฝึกฝนไปหนึ่งท่า ก็รู้สึกสบายตัวอย่างยิ่ง จึงเริ่มต้นใหม่ ฝึกฝนติดต่อกันสองท่า
สองท่านี้ราวกับเมฆาลอยน้ำไหล ท่วงท่าสวยงามอย่างยิ่ง ลมปราณในร่างกายหมุนเวียนคล่องแคล่ว ออกหมัดมีพลัง รู้สึกพอใจมาก
ขณะนี้ทั้งตัวรู้สึกสบายจนพูดไม่ถูก ความเหนื่อยล้าปวดเมื่อยของร่างกายเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น
หลี่ลี่รู้สึกอัศจรรย์ใจ จึงฝึกฝนท่าต่อไปอย่างต่อเนื่อง
เขาฝึกฝนห้าท่าติดต่อกัน จนถึงท่าที่หกนี่แหละ ถึงรู้สึกว่าลมปราณไม่คล่องแคล่ว จึงหยุดการฝึกฝน
ครั้งนี้เพียงชั่วคร
