ทั้งในและนอกตำหนักคุนหนิงเต็มไปด้วยนางกำนัลเข้า ๆ ออก ๆ
เจิ้งเปั่าสั่งการให้พวกนางจัดแต่งตำหนักใหม่
ที่ไม่ใช้ให้นำออกไป ที่ต้องใช้ให้นำเข้ามา
เจียงเสวี่ยหนิงไม่จำเป็นต้องลงมือเอง บอกกล่าวเสร็จก็เข้าไปนั่งกับ ฟางเมี่ยวซึ่งเพิ่งเข้าวังมาที่ตำหนักข้าง พวกนางผิงไฟปอกส้มพลางคุยเรื่องน่าสนใจในเมืองหลวงช่วงนี้กันเรื่อยเปือย
ภายในตำหนักข้างอบอุ่นสบายตัวฟางเมี่ยวอดถอนใจชมเชยนางเป็นครั้งที่ร้อยไม่ได้ “ตอนนั้นแรกพบท่าน ข้าก็รู้แล้วว่าท่านคือผู้มีโชคครอง ‘แนวโน้ม’ ที่ดี สุดท้ายข้าก็เดา ไม่ผิด ท่านดูตำหนักนี้สิ เดิมเคยเป็นที่ซึ่งสตรีทั่วหล้าหมายจะมาให้ได้ ตอนนี้องค์หญิงใหญ่กลับประทานให้ท่านโดยไม่แม้แต่กะพริบตา ไม่ว่า จะเป็นฮองเฮาหรือเปล่า ก็ถือว่าเป็นเจ้าตำหนักคุนหนิงเชียวนะ”
แม้เสิ่นหลางสวรรคตแล้ว ทว่าเหล่าเชื้อพระวงศ์ยังคงไม่ล่มสลาย ขุนนางเองก็ไม่คิดทลายเชื้อสายขัตติยวงศ์ เสิ่นเจี้ยจึงยังคงเป็นหลินจืออ๋องฟางเมี่ยวเองก็ยังเป็นพระชายาของหลินจืออ๋องดังเดิม
เพียงแต่ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่อง ‘ล้างแค้น’ เลยไม่ว่าเหตุการณ์ ‘เด็กผู้ทรงคุณธรรมสามร้อยคน’ อันน่าสลดยี่สิบกว่าปีก่อนจะถูกผิดอย่างไรล้วนอยู่ในใจทุกคน อย่าว่าแต่ต้องชั่งน้ำหนักเลยว่ามีความสามารถพอจะไปล้างแค้นเซี่ยเวยหรือไม่ แม้แต่เสิ่นจื่ออีผู้คุมกำลัง ทหารทัพใหญ่ในมือยังไม่ตรัสถึงเรื่องนี้ ขอเพียงคนที่เหลือมีสายตาอยู่บ้าง ก็ควรมองสถานการณ์ออก
ฟา
