บขวบคนหนึ่งเพิ่งจะแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท ยังไม่ทันผลักดันให้ขึ้นครองบัลลังก์ก็ถูกพวกเขาสังหารระหว่างเดินทางมาเมืองหลวง…
แล้วนางจะกล้าเลือกได้อย่างไร
ยามตราหยกส่งมาถึงมือ ความหวาดกลัวก็โถมทะลักเข้ามาด้วย นางส่ายหน้าราวกับสัตว์ที่ตื่นด้วยความหวาดผวาว่าจะถูกคนเลือกไปกิน ในเมื่อใดก็ได้ สองมือประคองตราหยกหมายจะส่งคืนเยี่ยนหลิน
นางกล่าว “ไม่ ข้าไม่กล้า…”
ทว่าเยี่ยนหลินก็ไม่ยอมยื่นมือรับ ประหนึ่งนักโทษรอรับการลงทัณฑ์ จ้องมองนางนิ่ง ๆแทบจะเหมือนกำลังเว้าวอน
ทางด้านหน้ากลับปรากฏเสียงหัวเราะเย็นชาสายตาไร้ความรู้สึกของเซี่ยเวยจับจ้องทั้งสองกล่าวกับเจียงเสวี่ยหนิงว่า “นั่นก็ไม่กล้า นี่ก็ไม่กล้า แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะเติบโต”
เจียงเสวี่ยหนิงมองเขาเซี่ยเวยไม่ได้คัดค้านสักนิด ทว่าน้ำเสียงเย็นชาลงเรื่อย ๆ “ไม่เช่นนั้น ก็หลับตาสิ ถือเสียว่ากำลังสุ่มเลือกหมูสักตัว หรือไม่ก็เปิดใจตัวเองแล้วใคร่ครวญให้ดี ๆ ว่าสิ่งที่เจ้าคิดอยู่แท้จริงคืออะไรกันแน่!”
หากคำพูดก่อนหน้าของเยี่ยนหลินทำให้ทุกคนตะลึงจนอับจนวาจา ไร้ซึ่งปฏิกิริยาใด ๆ ถ้าอย่างนั้นคำพูดของเซี่ยเวยตอนนี้ก็เป็นเหมือนการ ปลุกสติพวกคนที่เหม่อลอยให้กลับคืนมา
“เรื่องใหญ่อย่างเรื่องบ้านเมืองจะเอามาล้อเล่นกันแบบนี้ได้อย่างไร!”
“จะให้เด็กสาวคนนี้มาตัดสินใจกันจริง ๆ รึ”“พวกเจ้าเสียสติกันไปหมดแล้วหรือ?!”
“เหลวไหล เหลวไหลกันไปหมด…”
…
ขุนนางผู้ใหญ่หลายคนตีอกชก
