เซี่ยจวีอันซึ่งแปลกตาไปเช่นนี้ ใครกันจะยังเชื่อมโยงเขาเข้ากับรอง ราชครูเซี่ยผู้เป็นเสมือนนักปราชญ์ได้อีก
สีหน้าเขาไม่เปลี่ยนแปรแม้แต่น้อยด้วยซ้ำ…
อย่าว่าแต่เหล่าขุนนางราชสำนักเลยกระทั่งหลี่ว์เสี่ยนที่คุ้นเคยกันยังอดหนังตากระตุกไม่ได้ ตกใจการกระทำดังกล่าวจนแผ่นหลังหลั่งเหงื่อเย็น!
ทว่าเซี่ยเวยกลับสงบนิ่งดุจทะเลลึกไร้คลื่นเขาเตะร่างปราศจากศีรษะของเสิ่นหลางส่ง ๆ ให้พ้นทาง ประหนึ่งอีกฝั่ายไม่ใช่อดีตโอรสสวรรค์ ผู้สูงส่ง เป็นเพียงสิ่งสามัญธรรมดาให้เขาเล่นได้ตามใจ
เซี่ยเวยมองเสิ่นจื่ออี
ก่อนกล่าวว่า “ท่านพูดถูก ข้าเป็นคนเสแสร้งกลับกลอก ระวังตัวทุก ฝีก้าว วางแผนทุกขั้นตอน เรื่องที่โลกหล้าประสบทุกขเวทนา ผู้คนพลัดที่นาคาที่อยู่ สำหรับข้าแล้วต่างไร้ความหมายทั้งสิ้น ข้ามันก็เป็นเช่นนี้เอง ฮ่องเต้ต้องการให้ข้าค้อมศีรษะ ข้าก็แค่ตัดศีรษะของมันต่อให้ข้าเห็นชีวิตผู้คนเป็นผักปลา แล้วใต้หล้ายังจะทำอะไรข้าได้”
เสิ่นจื่ออีพูดด้วยความโทมนัส “ในอดีตเซียนเซิงได้รับความทุกข์ระทม ได้เป็นประจักษ์พยานในเหตุการณ์เด็กผู้ทรงคุณธรรมสามร้อยคน ผู้คนสูญเสียบ้านช่อง บุตรสูญเสียบิดา ใต้หล้าล้วนตกตาย ปวงประชาร่ำไห้ สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถกระตุ้นเศษเสี้ยวความเมตตาในใจท่านได้เลยหรือ”
เซี่ยจวีอันตอบนางอย่างเยือกเย็น “ไม่เลย”
พระราชวังตั้งตระหง่านโชกโลหิตแห่งนี้ภายใต้เงาแดดซึ่งค่อย ๆ ลาลับกลับเปล่งประกายอันงดงามรูปแบบหนึ่ง ท
