ินไว้ในมือนาง และให้นางเลือกเชื้อ พระวงศ์ที่เหมาะสมจะเป็นรัชทายาทต่อไปทว่าคนแสนดีขลาดเขลาผู้นั้น ที่หมายจะมอบยันต์รักษาชีวิตให้ คงคิดไม่ถึงว่าเมื่อของตกแก่มือนางก็ กลับกลายเป็นยันต์เร่งให้ถึงฆาตแทน
วันนั้นพวกเขาบุกมาตำหนัก
นางไม่อาจมีชีวิตต่อ จึงวางทั้งพระราชโองการและตราหยก…
แต่ยามนี้เยี่ยนหลินกลับบอกว่า “คืนให้เจ้า”…
เจียงเสวี่ยหนิงขบฟันแน่น มีแต่ต้องทำแบบนี้จึงข่มอาการสั่นเทาได้ นางเอ่ยปากถามอย่างยากเย็น “เจ้าเป็นใครกันแน่”เขาอยากช่วยเช็ดน้ำตา แต่พอยกมือขึ้นก็รั้งกลับ
เยี่ยนหลินเป็นเหมือนเด็กน้อยมีความผิดติดตัว ยืนอยู่ตรงหน้านาง เนิ่นนานกว่าจะตอบว่า“ข้าเองก็ไม่รู้…”
แต่ที่แท้แล้วเขาเป็นใครมันสำคัญด้วยหรือ
ไม่สำคัญเลย
ในที่สุดเขาก็ระลึกถึงแผนการของตนอีกครั้งฉุดนางออกมาถึงหน้า ประตูท้องพระโรง ยกมือชี้เซี่ยเวยและเสิ่นจื่ออีที่ยืนนิ่งแล้วกล่าวกับเจียงเสวี่ยหนิง “มาเถอะ บัดนี้ล้วนขึ้นอยู่กับการเลือกของเจ้า! ข้าจะสู้เคียงข้างเจ้าเอง! ใต้หล้านี้เจ้าอยากมอบให้ใคร พวกเราก็จะมอบให้คนนั้น!ฮองเฮาไหนเลยจะเป็นบุคคลผู้ทรงเกียรติที่สุดในใต้หล้า คนเหนือคนที่แท้จริงมีแต่ฮ่องเต้! หากเจ้าไม่อยากเลือกเลยสักคน ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะช่วยเจ้าฆ่าทิ้ง ให้หมด!”
