ป
ตราหยกแผ่นดินมีลักษณะเป็นทรงลูกบาศก์ถ้าถือด้วยสองมือก็จะประคองได้ตลอดชิ้น
ในแต่ละราชวงศ์มีแค่ฮ่องเต้เท่านั้นที่จะถือได้
ทว่าเยี่ยนหลินกลับไม่ได้ก้มมองมัน ทั้งยังไม่ละสายตาจากร่างของ เจียงเสวี่ยหนิงเลย เอ่ยเรียกนางเสียงเบา “หนิงหนิง มานี่เถอะ”เจียงเสวี่ยหนิงนิ่งอึ้ง
สายตาของทุกคนมารวมที่นางในบัดดล
ความพรั่นพรึงอันยากจะอธิบายพลันทำให้นางตัวสั่นเล็กน้อย แทบเผลอมองเซี่ยเวยโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยเวยแย้มยิ้ม เพียงกล่าวว่า “ไปเถอะ”
เยี่ยนหลินประหนึ่งไม่ยินดีกับคำพูดของเซี่ยเวยนัก ไม่รอให้เจียง เสวี่ยหนิงตอบก็เรียกซ้ำ“หนิงหนิง มานี่!”
เจียงเสวี่ยหนิงคล้ายตกในม่านหมอก
นางเดินเข้าไปช้า ๆ ช้อนตามองเยี่ยนหลินความรู้สึกเหมือนแปลก หน้าแต่ก็คุ้นเคยอันไม่อาจอธิบายบังเกิดอีกครั้ง
ทว่าชายหนุ่มตรงหน้ากลับมองมาด้วยสายตาจริงจังแทบจะกลืนกิน ราวกับถ้าเบือนสายตาไปคราหนึ่งก็จะเสียโอกาสมองไปหนหนึ่ง ถึงกับคล้ายคลอหยาดน้ำตา
เขาวางตราหยกแผ่นดินไว้ในมือนาง!
เจียงเสวี่ยหนิงกายสั่นเทิ้ม ถามเขาเสียงเครือ“เจ้าเป็นใคร”เยี่ยนหลินคล้ายไม่ได้ยิน ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนปลอบประโลมนาง “ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ต้องการมันอีกแล้ว ไม่ต้องการยึดเอาไว้อีกแล้ว จะยกให้เจ้าทั้งหมด ดีหรือไม่”
เจียงเสวี่ยหนิงน้ำตาเอ่อ
ความปวดร้าวแล่นปราดถึงหัวใจ!
นางไม่มีวันลืมลง ชาติที่แล้วเสิ่นเจี้ยก่อนสวรรคตได้ทิ้งพระราชโองการสั่งเสีย ตรัสให้ส่งต่อตราหยกแผ่นด
