นึ่งถูกสลักไว้ ไม่เคยลืมเลือน
เพียงแต่ว่า พริบตาเดียววันเวลาก็ผ่านเลยนานถึงยี่สิบสามปีแล้ว
สรรพสิ่งล้วนแปรผัน คนก็ย่อมเปลี่ยนแปลง
บัดนี้เขาคือคนที่ถือดาบในมือ ในขณะที่พวกมันกลายมาเป็นนักโทษ
เซี่ยเวยไม่เหลือบแลนาง เขาหันไปส่งเกาทัณฑ์คืนเตาฉิน ก่อนจะ หยิบดาบเล่มหนึ่งขึ้นมาแทน เพ่งสายตาไปทางเสิ่นหลางพร้อมเอ่ยว่า “ระหว่างคนที่เจ้ารอยังมาไม่ถึง ตอนนี้ก็เชิญเลือกได้เลย”
เสิ่นหลางฟังจบ หางตาก็กระตุกวูบเซี่ยเวยกลับมีท่าทางราวกับว่าตนไม่ได้กล่าวความลับสุดยอดอันใด ออกมา
เขาโยนดาบไปตรงหน้าเสิ่นหลางและไทเฮาเสียงที่กล่าวเรียบเรื่อยดั่งก้อนเมฆลอยล่องบนท้องนภา “เจ้าจะฆ่านางด้วยมือของเจ้าเอง หรือจะให้นางฆ่าเจ้าด้วยมือของนางเอง หรือจะให้ข้าช่วยเลือกดีล่ะ…”
ในเมื่อตอนนั้นพวกเชื้อพระวงศ์บังคับให้เขาต้องเลือกระหว่างออกไปเสี่ยงตายแทนเสิ่นหลางหรือปกปั้องเยี่ยนหมิ่น เช่นนั้นวันนี้เขาก็จะโยนตัวเลือกเดียวกันให้คู่แม่ลูกผู้สูงศักดิ์ที่สุดในแผ่นดิน!
ขุนนางบู๊บุ๋นของราชสำนักล้วนตกอยู่ในอาการอกสั่นขวัญแขวนจน พูดไม่ออก
เซี่ยจวีอันจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก ถึงขั้นบีบบังคับให้เปิดฉากโศกนาฏกรรมแห่งสายเลือดให้แม่ลูกฆ่ากันเองในเขตพระราชวังแห่งนี้!
