มกระเซิง ใบหน้าซึ่งล่วงเข้า วัยชรามีแต่ความตระหนกเดิมทีนางแอบอยู่ในห้องลับภายในพระราชวังอันรู้กันเฉพาะในหมู่ เชื้อพระวงศ์ตั้งใจเอาไว้ว่าจะหลบซ่อนหนีตายในนั้น รอจนกว่าสถานการณ์จะสงบ เหมือนที่เคยทำมาแล้วยี่สิบกว่าปีก่อน
ใครจะไปคิดว่า…
เมื่อครู่นี้ ตอนที่ประตูหินเปิดออกก็มีกลุ่มคนที่นางไม่รู้จักสักราย กรูกันเข้ามา ลากตัวออกมาถึงที่นี่อย่างปราศจากความเคารพยำเกรงใด ๆปฏิบัติต่อนางไม่ต่างจากนักโทษในคุกใต้ดิน!
เจี้ยนซูจับนางโยนลงหน้าตำหนักไท่จี๋ ก่อนหันมาโค้งคำนับเซี่ยเวย “เซียนเซิง ข้าพาตัวมาแล้วขอรับ”
บัดนี้เซียวไทเฮาจึงได้สังเกตเห็น “เซี่ยเวยรึ”
ในใจยังเต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์ แต่เมื่อหันไปเห็นศพเซียวเยี่ย นอนจมกองเลือดก็ตกใจสุดขีดหวีดร้องเสียงหลง จิตใต้สำนึกบอกให้นางหันหาเซียวหย่วน ทว่าไม่เห็นแม้กระทั่งเงาของเขาท่ามกลางบรรดาขุนนางมากมาย
ติ้งกั๋วกงผู้เคยอยู่เหนือใคร ๆ บัดนี้นอนแนบตีนบันไดซึ่งทอดยาว สภาพยังเทียบศพตายโหงตามปั่ารกร้างไม่ได้ด้วยซ้ำเซียวไทเฮามองหาอยู่นานกว่าจะเจอ
สายตาของนางเคลื่อนผ่านเสิ่นหลางเลยไปยังว่านซิวจื่อ ก่อนเบน กลับไปยังเซี่ยเวย ในที่สุดก็ตระหนักได้ถึงอันตรายบางอย่างที่ไม่เคย พบพาน จึงร้องตะโกน “ทหาร! คุ้มกันฮ่องเต้ คุ้มกันฮ่องเต้!”
หลายปีมานี้ เซี่ยเวยเป็นแค่ขุนนางส่วนนอก
ดังนั้นเขาจึงไม่มีโอกาสได้พบเจอไทเฮาบ่อยนัก แต่ใบหน้าของไทเฮากลับชัดเจนในก้นบึ้งความทรงจำประห
