จึงน่ากลัว
ทุกคนที่ได้ยินวาจาพากันขนลุกชัน!
ว่านซิวจื่อมองดูสถานการณ์ตรงหน้า ปรบมือพลางระเบิดเสียง หัวเราะ “เยี่ยม! เยี่ยมจริง ๆ!”
ย้อนนึกไปถึงตอนนั้น เหตุใดเขาไม่สังหารเซี่ยเวยน่ะหรือ
มิใช่เพราะรอจะเห็นเหตุการณ์เช่นวันนี้หรือไรการแก้แค้นราชสำนัก วางแผนโค่นล้มราชวงศ์ กระชากหน้ากาก จอมปลอมของเหล่าเชื้อพระวงศ์ต่อหน้าผู้คน ให้ใต้หล้าได้เห็นเต็ม ๆตาว่าแท้จริงแล้วคนเหล่านี้จิตใจสกปรกโสมมเพียงใด ยังคู่ควรจะปกครองแผ่นดินอยู่หรือไม่!
น่าเสียดายก็ตรงเซี่ยเวยไม่ใช่หุ่นที่จะปล่อยให้ใครมาเชิดได้ง่าย ๆ
แม้แผนการของตนยังไม่ถือว่าเสร็จสมบูรณ์แต่ตอนนี้ชัดเจนว่าได้ผลเกินครึ่ง เท่านี้เขาก็รู้สึกสาแก่ใจเหลือเกิน!
เซี่ยเวยไม่คิดจะแยแสว่านซิวจื่อผู้กำลังเสียสติอยู่ด้านหลัง ปล่อยให้ ยังหายใจต่อไปอีกสักพัก “ปราชญ์โบราณว่าไว้ บุญคุณที่ให้กำเนิดย่อมต้องทดแทน”
เซียวหย่วนได้ยินเช่นนั้น นัยน์ตาก็มีประกายแห่งความหวังวาบผ่าน
เขาพลันละล่ำละลักตอบรับ “ใช่ ใช่! ตอนนั้นที่ไทเฮาทรงผลักให้เจ้า ออกไปแทนฝั่าบาท นั่นก็เพราะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว! อย่างไรเสียพระองค์ก็ทรงเป็นอาหญิงของเจ้า แล้วจะไม่เอ็นดูเจ้าได้อย่างไรกัน ตระกูลเซียว ของข้าหรือราชวงศ์ก็แล้วแต่ ล้วนเป็นสายเลือดเดียวกันกับเจ้าทั้งนั้น!”
เขากล่าวโพล่งโดยไม่ทันระวังวาจา แค่คำว่า‘ผลัก’ ในประโยคก็ทำ เอาเหล่าขุนนางทั้งหมดตรงนั้นเข้าใจความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง
