จู่โจมเข้ามาในบัดดล
ทว่าช้าไปเสียแล้ว…
แทบไม่ต้องรอให้นักพรตน้อยที่อยู่ใกล้สุดมีปฏิกิริยาตอบสนอง มือขวาซึ่งซุกซ่อนในแขนเสื้อก็ยื่นพรวด กำด้ามมีดบางไว้แน่น จ่อลำคอ ว่านซิวจื่ออย่างรวดเร็ว!ปลายมีดแหลมคม เพียงสัมผัสโดนสักนิดเลือดก็จะไหล!
ว่านซิวจื่อไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว เบิกตาโพลง เสียงสั่นเครือ “เจ้า ช่างบังอาจนัก!”
พวกนักพรตน้อยอึ้งงัน
แม้พวกเขาจะใช้กระบี่ปิดล้อมเซี่ยเวยไว้แล้วจนชุดนักพรตเต็มไป ด้วยคราบเลือด แต่ยามนี้กลับไม่กล้าผลีผลาม
ผู้ใดจะไปคิด?!
สตรีอ่อนแอนางนี้ ไม่เพียงซ่อนมีดคมเล่มหนึ่งไว้กับตัว แต่ยังใจกล้า ด้วย!
ทว่าเจียงเสวี่ยหนิงเพียงเอามีดจ่อคอว่านซิวจื่อโดยไม่ขยับเขยื้อน ดึงตัวให้ถอยมาทางบันไดที่จะขึ้นสู่ที่สูง จนกระทั่งยืนห่างจากนักพรตน้อยเหล่านั้นพอสมควรแล้วจึงหันไปมองออกคำสั่งเสียงเย็น “ปล่อยเขาเสีย”
เหล่านักพรตน้อยถือกระบี่ชี้ใส่นาง ยังคงยืนอยู่กับที่
เซี่ยเวยเริ่มรู้สึกอ่อนแรง เขากะพริบตา เงยหน้ามองนางท่ามกลาง ฝูงชน
ว่านซิวจื่อแทบไม่อยากเชื่อว่าตนจะมีวันที่เรือคว่ำในลำคลองได้[1] เขา ตกอยู่ในเงื้อมมือของสตรีเช่นนี้โดยไม่ทันตั้งตัว ครั้นได้ยินนางข่มขู่นักพรตน้อยก็โมโหจนตัวสั่น “เจ้าจะทำ…”
พูดไม่ทันจบ ก็ต้องรีบหยุดทันควัน
สิ่งที่ตอบสนองคือปลายมีดคมกริบที่เจียงเสวี่ยหนิงกดลงมา!
รู้สึกได้ว่าแทงเข้ามาถึงชั้นผิวหนังบริเวณลำคอ!
โลหิตอุ่นไหลรินในพริบตา!ว่านซิวจื่ออกสั่นขวั
