ยด้วย
สำหรับสตรีนางหนึ่ง ถึงอย่างไรก็ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นคำพูดที่น่าฟัง
ใครเล่าจะไปคิดว่านางมิเพียงไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย ไม่หวาดหวั่น แต่กลับชิงเป็นฝั่ายแสดงการคารวะหลู่ไท่ก่อน แต่ไหนแต่ไรมาโฉมสะคราญก็เจริญหูเจริญตา ความจริงไม่ต้องทำอะไรมากมายก็ได้เปรียบอยู่เล็กน้อย
ในนิกายใช่จะมีแค่คนที่พร้อมหลั่งเลือดถวายเศียร อีกทั้งเดิมที พวกเขาก็ไม่ได้รู้ความจริงเรื่องทงโจว เพียงมองว่าการขึ้นแท่นบูชาฟั้าเป็นละครน่าดูฉากหนึ่ง ยิ่งแลเห็นฉากเปิดที่งดงามและความขัดแย้งอันชัดเจน ก็อดตื่นเต้นไม่ได้
เรื่องชวนขันของผู้ครองตำแหน่งสูง ใครบ้างจะไม่อยากดู
ถึงขั้นมีคนทนไม่ได้จนต้องหัวเราะ ร้องตะโกนไปทางแท่นว่า “แม้แต่เหล่าผู้เฒ่าที่ร้ายกาจก็ยังไม่สง่างามเท่าสตรีนางหนึ่ง! หัวหน้าสาขาหลู่ช่าง เป็นคนไม่ได้ไร้ความจริง ๆ !”
