อ้าปากจะถามบางอย่าง ทว่าในหัวพลันนึกถึงผังเมือง ริมแม่น้ำฉางเจียง หนังศีรษะจึงตึงแทบระเบิดทันที นางเบิกตากว้างมองเซี่ยเวยเซี่ยเวยเพียงค่อย ๆ คลี่ยิ้ม
เมืองหลักที่อยู่ทางใต้ของหรู่หนิงไม่ใช่พื้นที่อื่นใด แต่เป็นที่ที่ตระกูลเยี่ยนถูกเนรเทศไปตอนนั้น…
หวงโจว!
สองปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเจียงเสวี่ยหนิงหรือหลี่ว์จ้าวอิ่นล้วนส่งเงิน ไปทางหวงโจวอย่างลับ ๆนางเองก็ไม่เคยถามถึงจุดประสงค์การใช้เงินพวกนี้
อย่างไรก็ดี ชาติที่แล้วโหยวฟางอิ๋นแอบช่วยเหลือเยี่ยนหลินสร้าง กองกำลังทหาร!ชาตินี้เงินก็ให้เหมือนเดิม แต่ตอนเยี่ยนหลินออกจากหวงโจวไปที่ ชายแดน เขาก็บุกเดี่ยวลำพังกองกำลังรักษาชายแดนยังถูกใช้เพื่อโจมตีชายแดนเท่านั้น ไหนเลยจะมีร่อยรองทหารของทัพหวงโจว
นางคิดมาถึงตรงนี้พลันสูดลมหายใจเย็นเยือก
หรู่หนิงใกล้หวงโจวที่สุดแล้ว หากคิดจะลงมือก็นับเป็นสถานที่ที่ เหมาะสมที่สุด
แต่เงื่อนไขคือ…
เจียงเสวี่ยหนิงกล่าวขึ้นว่า “หรู่หนิงคือเมืองที่สาม หากว่านซิวจื่อ เลือกลงมือก่อนถึงเมืองหรู่หนิงจะทำอย่างไร”
เซี่ยเวยตอบ “แผนการนี้คำนวณไม่มีที่สิ้นสุดทั้งเขาและข้าต่างก็ต้องเดิมพัน”
เจียงเสวี่ยหนิงพูดไม่ออก “เรื่องแบบนี้ยังแข่งกันที่โชคได้ด้วย ถ้าหากล้มเหลว…”
เซี่ยเวยยิ้มเล็กน้อย “จะพ่ายแพ้ได้อย่างไร”
เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกมึนงงอีกครั้ง
เซี่ยเวยบอกกล่าวแก่นางอย่างอดทน “ถ้าว่านซิวจื่อเลือกลงมือกับข้า ที่เมืองที่สี่ เขาย่อม
