ซากแมวปั่าตัวหน้าสุดครูดกองกิ่งไม้ที่สะสมตรงปากถ้ำไถลไปกลาง ฝูงแมวด้านนอก แววตาพวกมันวาวโรจน์สาดประกายเยี่ยงสัตว์ปั่า พากันแยกเขี้ยวเนื่องจากสัมผัสได้ถึงอันตราย
ทว่าข้างนอกหิมะยังคงตก
สถานที่อบอุ่นพอจะใช้หลบหิมะนั้นหายากย่อมไม่มีผู้ใดอยากจาก ตรงนี้ไป พวกมันย่ำเท้าอย่างไร้เสียงคล้ายยังคอยจ้องหาโอกาสเข้ามา
แมวปั่าบนเขามีกรงเล็บและเขี้ยวแหลมคมไม่ต่างจากแมวบ้าน ท่วงท่าเยื้องย่างวนเวียนตรงปากถ้ำช่างเยือกเย็นและมืดมนน่าสยอนแสยงทว่าการเผชิญบุคคลประเภทเดียวกันก็ทำให้พวกมันหวาดกลัว
เจียงเสวี่ยหนิงประจันหน้าทั้งที่เหงื่อกาฬเย็นเยียบแตกพลั่กเต็ม หลัง นางยืนมาพักใหญ่จนท่อนขาสั่นเนื่องจากอาการตึงเกินพิกัด
ไม่
จะฝืนต่อไปก็ไม่ใช่หนทาง นางจำต้องขับไล่เดรัจฉานเหล่านี้ไปให้พ้น
ไสหัวลึกเข้าไพรทึบห่างไกลผู้คน
เคยได้ยินเหล่าพ่อค้าเร่สัญจรในตลาดบอกว่าสัตว์ปั่ากลัวไฟ
เจียงเสวี่ยหนิงกระชับมีดในมือพลางค่อย ๆมองกองไฟซึ่งยังคง ลุกโชนภายในถ้ำ ก่อนกัดฟันพุ่งคว้าท่อนไม้ติดไฟมาท่อนหนึ่ง หวดใส่ ฝูงแมวปั่าที่ล้อมหน้าถ้ำ!
อุณหภูมิแผดเผาเข้าใกล้กะทันหัน
ทำเอาเหล่าแมวปั่าโก่งหลังก่อนจะหลบออกข้าง
มีสองสามตัวหลบไม่ทันถูกไฟลามติดขนท่อนไม้ที่เผาจนแดงร้อน ลวกผิว พวกมันแผดเสียงแหลมแล้วเผ่นหนีไปไกล
แมวปั่าไม่กี่ตัวมีหรือจะสู้มนุษย์ไหว
พอได้รับความเจ็บปวด ต่อให้ดุร้ายเพียงไหนก็ไม่กล้าบุกเข้ามาอีก แม้แต่ก้าวเดียว
เจียงเสวี่ยห
