งศีรษะชาหนึบแทบขย้อนอาเจียน
ชั่วขณะนั้นนางอยากขว้างมีดทิ้ง
หวิดจะก้าวถอยหลังอยู่แล้วอย่างไรก็ตามภาพวันคืนเก่า ๆ กลับผุดขึ้นมามีเสียงพร่ำบอกว่าอย่าถอย พลังนั้นกระตุ้นให้นางกำมีดแน่นอีกครั้ง บังคับตนไม่ให้ก้มมองพร้อมข่มกลั้นอาการคลื่นเหียน เตะซากแมวปั่าบนพื้นซึ่งสิ้นเสียงไปแล้วให้ พ้นทาง
แมวปั่านอกถ้ำคำรามดุร้ายอีกครั้งทันใด!
เซี่ยเวยตัวเย็นเฉียบ ใบหน้าซีดขาว เขามองไม่เห็นสีหน้าของนางจึง ไม่อาจอ่านความคิด เห็นแค่แผ่นหลังสั่นสะท้านพร้อมเสียงหอบหายใจถี่ด้วยความกลัวถึงขีดสุด
นิ้วมือที่สั่นอย่างเห็นได้ชัดกำมีดแน่นไม่คลาย
เจียงเสวี่ยหนิงประหนึ่งคนโง่ ทำเป็นแกร่งกล้าเอาตัวมาบัง แล้วพูด กับเขาเสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน “เซียนเซิง ข้าอยู่ตรงนี้”
