งไฟของ เซี่ยเวยแล้วกลับไม่เอื้อนเอ่ยหยัดกายขึ้นพับชุดคลุมผืนนั้นส่งให้เขา “ขอบคุณเจ้าค่ะ แล้วท่านไม่นอนสักหน่อยหรือ”
เซี่ยเวยหันมามอง รับชุดคลุมไว้ทว่าไม่ได้นำกลับไปใช้ต่อ
ปลายนิ้วสัมผัสความอบอุ่นบางเบาที่หลงเหลือบนผืนผ้านุ่ม ๆ
เวลานั้น เขานึกอยากถามเหลือเกินว่า เจียงเสวี่ยหนิง เจ้าเชื่อว่า โลกนี้มีภูตผีร่อนเร่หรือไม่ณ เมืองที่ร้างไร้ผู้คน ในคืนหิมะตกอันโล่งสงัดนั่น
ข้าไม่กล้าข่มตานอน
