ับกลายเป็นโทสะ
ทั้งที่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้วแท้ ๆ ปากของคนแซ่เซี่ยก็ยังไม่เปล่ง วาจาอย่างมนุษย์สักครึ่งประโยค ตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าอาการนั้นมองอย่างไรก็เหมือนคำว่า ‘เสแสร้ง’ นางเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเกิดบ้าอะไรขึ้นมา แค่นหัวเราะเอ่ยเสียงเย็น “จริงหรือเจ้าคะ เซี่ยเซียนเซิงควบคุมจรรยามารยาทตนได้ดีนัก ถึงเรื่องอื่นจะทำไม่เป็น แต่เรื่องปากอย่างใจอย่างกลับฉกาจฉกรรจ์จริงเชียวไม่ต้องกังวลไปหรอกเจ้าค่ะ ยังไม่ทราบเสียหน่อยว่า ผู้ใดจะลักหลับผู้ใด ผู้ใดถูกเอาเปรียบกันแน่!”
