บัดนี้เมื่อเงยหน้าจึงสบเข้ากับดวงตาสงบลึกล้ำอันมีสติครบถ้วน ไม่ได้ต้องพิษงู ไม่ได้สลบไสลแม้สักนิด!
“ท่าน!”
ชั่วอึดใจนั้น ประหนึ่งว่าคนที่ถูกงูกัดกลายเป็นนางเสียเองก็ไม่ปาน นางโยนมือเขาทิ้งทันควัน ถอยออกไปด้านหนึ่งและมองเขาอย่างระแวด ระวังระคนโมโห
เซี่ยเวยเก็บมือกลับอย่างเชื่องช้านิ้วมือยังเหลือความอุ่นตกค้าง
สายตาเขาหยุดที่เจียงเสวี่ยหนิงโดยไม่เบือนไปไหนขณะอ้าปากอม ปากแผลซ้ำ หลังปลายลิ้นลิ้มรสโลหิตจึงกล่าวเนิบนาบ “หมอแสวงบุญ ที่เป็นนักต้มตุ๋นเมื่อตอนนั้นไม่เคยสอนเจ้าแยกแยะเลยหรือ เช่นนี้ไม่มีพิษหรอก”
เขากำลังเยาะหยันเรื่องที่นางกรีดข้อมือปั้อนโลหิตอย่างโง่เขลาใน สมัยนั้น!
อกเจียงเสวี่ยหนิงกระเพื่อมขึ้นลง ฉุนจนพูดไม่ออก
แต่สายตาของเซี่ยเวยกลับทำให้นางหวาดกลัวเสียยิ่งกว่าถูกงูพิษจับจ้อง กระทั่งเสียงของเขายังแฝงความสงบเย็นเยียบอันชวนสั่นสะท้าน “ข้าคือ เซียนเซิงของเจ้า แม้จะละแล้วซึ่งความใคร่แห่งชายหญิงเพื่ออุทิศตนต่อการศึกษาพุทธและเต๋า ทว่าก็ไม่เคยเป็นนักปราชญ์จิตใจประเสริฐอันใด ปั่าเขารกร้างเช่นนี้ คนก็ไม่ต่างจากสัตว์ปั่า หากเจ้ายังอยากตบแต่งแก่คนดี ไม่ยินดีถูกข้าปิดปากหลังเกิดเหตุก็คงต้องขอแนะนำเจ้าให้อยู่ห่างจากข้า สักหน่อย”
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ใช่คนโง่ เพียงได้ยินคำว่า‘ความใคร่แห่งชายหญิง’ เปลือกตาก็กระตุก
ทว่ามนุษย์เมื่อถูกบีบคั้นถึงขีดสุดก็จะเกิดผลตรงข้าม
จากหวาดกลัวถึงขีดสุดจึงกล
