่ความเงียบสงัด ตัดขาดจากโลกราวกับเกาะอันโดดเดี่ยว
วันนี้ต้องมุ่งหน้าสู่ด่านชายแดนแล้วเจียงเสวี่ยหนิงไม่รู้ว่าที่สุดแล้วฝันของตนจะส่อเค้าลางถึงสิ่งใด ทั้งยัง ไม่ปรารถนาจะคาดเดาว่ามนุษย์แต่ละคนมีโชคชะตาของตนรออยู่หรือไม่ นางทราบเพียงว่าหากต้องการเปลี่ยนแปลง นอกจากมุ่งตรงไปข้างหน้าแล้วก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีก
แม้ต้องเจรจาขอหนังจากเสือ หรือเป็นผีชางรับใช้เสือ[2]ก็ตาม!
ปลายยามเหม่า สาวใช้สองคนยกสัมภาระเจียงเสวี่ยหนิงจึงออกจากร้านเสียไปั๋
รถม้าคันหนึ่งจอดอยู่นอกประตูตรงเวลา
ฟั้าใกล้รุ่งยังไม่สว่างเสียทีเดียว
ผู้ยืนข้างรถม้าไม่ใช่ทั้งเตาฉิน ไม่ใช่ทั้งเจี้ยนซูกลับเป็นหลี่ว์เสี่ยนซึ่ง สวมชุดบัณฑิตตัวยาว
พ่อค้าใจคดจากเมืองหลวงผู้นี้ ครอบครองความรู้และประสบการณ์อย่างที่คนรุ่นเดียวกันยากจะเทียบหรือหวังเอื้อมถึง เอาแต่คิดคำนวณอย่างหน้าเลือดแต่บุคลิกภายนอกยังสุขุมสง่างามทำให้ผู้ไม่รู้ถึงเบื้องลึกในหัวใจหลงชื่นชม ครั้นเจียงเสวี่ยหนิงเห็นเขาก็ชะงักฝีเท้า
เมื่อวานหลี่ว์เสี่ยนพบหน้านางคราหนึ่งนอกห้องเซี่ยเวยในเรือนพัก บัดนี้ประสานมือคำนับกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “คุณหนูรองหนิงเห็นข้าคนแซ่หลี่ว์ ดูเหมือนจะไม่ยินดีสักเท่าใดนะ”
แท้จริงแล้วเจียงเสวี่ยหนิงไม่ได้มีอคติอะไรกับเขามากมาย ทว่า เมื่อวานสนทนากับเซี่ยเวยจนอารมณ์ย่ำแย่เกินไป
——————–1. ชุดรูปแบบชนเผ่าหู ประกอบด้วย เสื้อทรงสั้นแนบลำตัว กางเกงขายาว และรองเท้าห
