ยเสิ่นจื่ออีกลับจะให้โทษนับร้อย ทั้งยังไร้ประโยชน์สักอย่าง!
หลี่ว์เสี่ยนมาถึงก็พล่ามเสียมากมาย เซี่ยเวยบังเกิดความเอือมระอา เล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปยกชาที่เย็นแล้วตรงมุมโต๊ะส่งให้อีกฝั่าย “เจ้าไม่กระหายหรือ”
หลี่ว์เสี่ยนขมวดคิ้ว “ข้าไม่กระหาย”
ถึงจะกล่าวไปเช่นนั้นก็ยังรับมา ดื่มอึกหนึ่งตามสัญชาตญาณ
รสชาเข้มจัด แฝงกลิ่นอย่างชาที่ชงมานาน
หลี่ว์เสี่ยนพ่นพรวดในพริบตา ไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ “คนแซ่เซี่ย ชานี้เย็นแล้วนี่! ชาเก่ายังจะกล้าส่งให้ข้าอีก!”เซี่ยเวยกลับนึกถึงแต่สีหน้ายามผุดลุกฉับพลันของสตรีในห้องเมื่อครู่ แววตานางคล้ายจะเจือ…ความผิดหวังกระนั้นหรือ
จะบอกว่านางไม่ได้เห็นเขาเป็นน้ำหลากสัตว์ร้าย คิดว่าเขายังเหลือ ทางเยียวยาน่ะหรือ
ผิดหวังก็ใช่ว่ามีอะไรไม่ดี เซี่ยเวยหลับตาอย่างเชื่องช้า รู้สึกเหนื่อย แล้วจริง ๆ เขานั่งกดขมับอันขมวดตึงเบา ๆ อยู่ใต้หน้าต่าง กล่าวว่า“หากเป็นชาร้อนก็อุดปากเจ้าไม่อยู่ ดึกอีกหน่อยหนิงรองจะส่งสมุดบัญชีมา พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางสู่ด่านชายแดนตามแผน แนวหลังต้องลำบากเจ้าวางแผนให้สอดคล้อง เสบียงและเครื่องใช้สัมภาระคือสิ่งสำคัญสูงสุดของ กองพลจะเกิดเหตุไม่คาดฝันไม่ได้เด็ดขาด”“สมุดบัญชีของฝังคุณหนูรองหนิงหรือ”
หนังตาหลี่ว์เสี่ยนกระตุกทันใด นึกในใจว่าเจียงเสวี่ยหนิงจะส่งสมุด บัญชีมาเพื่อสิ่งใดกันทว่าหลังจากความคิดนี้แวบผ่าน เขาก็นึกถึงสีหน้า ย่ำแย่ยามจากไปของเจียงเสว
