วนจีจึงทำให้วัดไปั๋หม่าถูก สถาปนาเป็นวัดอารักษ์แคว้นมีชื่อเสียงโด่งดังในหมู่ชาวบ้าน
บังเอิญสมณะหยวนจีมีแค้นเก่ากับว่านซิวจื่อพอดี
แน่นอนว่าพุทธนอกรีตกับเต๋านอกรอยย่อมต้องรบรากันไม่หยุด
เซี่ยเวยซ่อนคมรอเวลาอยู่ระหว่างกลาง ทั้งลอบเกณฑ์กำลังและ ช่วยเหลือเยี่ยนหลิน รอให้สองฝังนั้นผลาญกำลังและต่อสู้จนบอบช้ำกัน ทั้งคู่ แม้ในที่สุดฝั่ายใดคว้าชัย ก็เป็นได้แค่ชัยชนะอันลำเค็ญไม่ต่างจาก แพ้พ่าย
เมื่อถึงเวลาเขาย่อมคว้าเอาผลประโยชน์ไปครอง
เช่นนี้จะได้ไม่ต้องเปลืองกำลังทหารมาก ทำเพียงยกพลขึ้นเหนือไปก่อการกบฏอันสะท้านฟั้าสะเทือนดิน!
ทว่ามาบัดนี้เพียงเพื่อองค์หญิงใหญ่เล่อหยางเสิ่นจื่ออี ถึงกับจะขยับ หมากอย่างเยี่ยนหลินก่อนเวลาเพื่อนำไปรับมือต๋าต๋าและช่วยองค์หญิง ออกมา!
ตามความเห็นหลี่ว์เสี่ยน การทำเช่นนี้เท่ากับสมองมีปัญหาโดยแท้
แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่กล้าพูดจากับเซี่ยเวยให้ไม่น่าฟังเกินไปนัก งึมงำว่า “แม้แต่ราชสำนักยังไม่ยินดีจะยื่นมือช่วยเหลือองค์หญิงใหญ่เลย เจ้ากับข้าก็เป็นแค่คนนอก มิหนำซ้ำอนาคตก็ยังต้องก่อกบฏใหญ่ ไม่ว่าจะกล่าวอย่างไรสิ่งที่ไหลเวียนอยู่ในกายนางก็คือสายโลหิตแห่งเชื้อพระวงศ์ แม้ยอมฝั่าความเสี่ยงที่จะทำการใหญ่ล้มเหลวไปช่วยนางออกมา ทว่ารอจนเจ้า ทำลายเมืองหลวงและสังหารเชื้อพระวงศ์ได้แล้ว ตัวนางในสถานะนั้นไม่กระอักกระอ่วนแย่หรือ จะวางตนอย่างไรเล่า”
กล่าวอีกอย่างคือ สำหรับพวกเขา การช่ว
