้อยคำของหัวหน้าสำนักหมอหลวงที่กล่าวอย่างเดือดดาลใบหน้า แดงก่ำคล้ายยังดังอยู่ข้างหู “ผงห้าศิลาหรือเรียกอีกชื่อว่าผงอาหารเย็นเดิมใช้เพื่อรักษาผู้ปั่วย แต่หากผู้มิได้เจ็บปั่วยกินเข้าไปร่างกายจะร้อนผ่าว ใจบังเกิดภาพมายาแม้ว่าจะทำให้รู้สึกล่องลอยเหมือนขึ้นสวรรค์และสลายความกลัดกลุ้ม ทว่าเมื่อเสพติดจะเลิกยากเป็นภัยมหันต์ต่อร่างกาย บันดาลให้ประพฤติตนเพ้อพกเหลวแหลก! พวกนักเล่นแร่แปรธาตุร่อนเร่ใช้สิ่งนี้ถวายฮ่องเต้เสียได้ เหลวไหลสิ้นดีทำเช่นนี้เท่ากับมีใจมุ่งร้ายชัด ๆ !”
ใจบังเกิดภาพมายา สลายความกลัดกลุ้ม
เซี่ยเวยจับจ้องนานเกินไปจนค่อย ๆ เกิดความรู้สึกวิงเวียนอันแปลกประหลาด ราวกับชามไม่กี่ใบนี้เริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นปากและดวงตาผุด จากความมืด ส่งผ่านบางสิ่งและบอกเล่าบางอย่าง
เขาไม่ได้นอนหลับเต็มอิ่มมานานมากแล้ว
‘ผาสูงชันพันเริ่น[1]ไร้โลภจึงแกร่ง[2]’
‘ใจไร้ซึ่งกังวล จึงไม่มีความกลัว พ้นแล้วจากอุปาทาน เข้าถึง พระนิพพาน[3]’
…
คัมภีร์เต้าจ้าง[4] คัมภีร์พุทธ คัมภีร์ขงจื่อพลิกอ่านจนจบรอบแล้ว รอบเล่า กลับหาหนทางหลุดพ้นจากทะเลทุกข์ไม่พบเลย มนุษย์เกิดมาบนโลกก็คล้ายมาเผชิญด่านเคราะห์ที่ทุกข์ทรมาน แต่หากไม่ตระหนักถึง จิตเดิมแท้ของตนยามร่างนี้ม้วยมรณาจะหลุดพ้นได้เช่นไร
มิมีผู้ใดล่วงรู้ พระอาจารย์ฮ่องเต้ในรัชกาลปัจจุบันผู้นี้ ล่องลอยเหนือปากเหวลึกไร้ก้นมาแสนนาน แสนนานมากแล้ว…
เซี่ยเวยยื่นนิ้วมือขาวซีดที่อ
