งอย่างกับคนรับใช้ที่เฝั้าอยู่นอกม่านลูกปัดคนรับใช้ผงกศีรษะ เลิกม่านเข้ามา
ก้าวไร้สุ้มเสียงมาถึงข้างกายหลี่ว์เสี่ยนกระซิบรายงานว่า “เถ้าแก่ หลี่ว์ ด้านนอกมีคนมา กล่าวว่ามีจดหมายด่วนถึงท่าน”
มาเยือนจินหลิงครานี้ หลี่ว์เสี่ยนไม่ได้พาคนมาด้วยมากนัก
คนด้านนอกแม้เขาจะเห็นไม่ค่อยถนัด แต่ยังพอจำแนกออกจาก รูปร่าง หากไม่ใช่เจ้าเด็กเสียวเปั่านั่นแล้วจะเป็นใครได้
เขาขออภัยเหล่าคนรอบข้าง ก่อนลุกออกไปเหนือแม่น้ำยามเข้าฤดูใบไม้ร่วง ลมโชยไอเย็นกระทบใบหน้า ช่วย ขับไล่กลิ่นหอมของเครื่องประทินโฉมชวนวิงเวียนศีรษะที่ติดตัวเขามาจาก ในเรือ
หลี่ว์เสี่ยนถาม “จดหมายใด”
บัดนี้เสียวเปั่าสูงขึ้นมาบ้าง รัดเข็มขัดหนังที่เอว ดูมีชีวิตชีวาเต็มเปียม ยื่นจดหมายถึงมือเขาแล้วกล่าวว่า “จดหมายลับจากด่านชายแดน ปิดผนึกด้วยครั่งประทับ ไม่มีผู้ใดกล้าฉีกอ่านก่อนขอรับ”
จากด่านชายแดนหรือ
หลี่ว์เสี่ยนหนังตากระตุก ไม่เหลือกระทั่งเวลาจะโต้ตอบ เขาแกะครั่งปิดผนึกเป็นอันดับแรก ดึงจดหมายออกอ่าน
บางเพียงหนึ่งหน้ากระดาษ
แต่เนื้อหาที่เขียนกลับทำให้เขาตกตะลึง!
เสียวเปั่าพิจารณาเขา “ต้องทำสงครามแล้วหรือ”
หลี่ว์เสี่ยนไม่เหลือเวลามาตอบ ตรงข้ามกลับถามอย่างเร่งร้อน “จดหมายนี้ได้ส่งถึงเมืองหลวงหรือไม่”เสียวเปั่าตอบ “จดหมายแบ่งเป็นสามฉบับส่งมายังเจียงหนาน หวงโจว และเมืองหลวงพร้อมกัน ฝังเซียนเซิงก็คงได้รับแล้วเช่นกัน”
นัยน์ตาหลี่ว์เสี่ยนวาบประ
