อกต่อหมู่ของอำเภอ เกาโหยวให้กว้างขวาง มิใช่ว่าราชวงศ์ต้าเฉียนจะไม่ประสบปัญหาอดอยากอีกเลยหรอกหรือ
สองวันนั้นเจียงเสวี่ยหนิงวิตกถึงที่สุด
นึกในใจว่าหากเว่ยเหลียงผู้นี้เรืองอำนาจย่อมไม่ใช่เรื่องดีสำหรับนางแน่ ขณะครุ่นคิดว่าควรทำเช่นไรกับคนผู้นี้ดี ขันทีจากสำนักพระราชวังก็สาละวนยกบางสิ่งเข้ามาจากด้านนอก
นั่นคือไข่เป็ดเค็มเกาโหยวชั้นเยี่ยมสามตะกร้าเต็มขันทีรายงานว่า เว่ยเหลียงนายอำเภอเกาโหยวเข้าเมืองหลวงมาครานี้ตั้งใจฝากคนมาถวายของแสดงความเคารพต่อนาง เพื่อรำลึกพระคุณที่ ฮองเฮาแนะนำตัวเขาเมื่อปีนั้นโดยเฉพาะ
เจียงเสวี่ยหนิงถึงกับจังงัง
ยากจะแยกแยะไปชั่วครู่ว่านี่กำลังเสียดสีสินะ
อย่างไรก็ตาม สรุปแล้วเว่ยเหลียงเหมือนจะไม่เคยรับรู้ถึงความอับอายเคืองขุ่นและเจตนาร้ายในอดีตของนางสักนิด เรียกได้ว่าสลัก‘บุญคุณ’ ของนางไว้ในใจ ด้วยเหตุนี้หลังจากตำแหน่งก้าวกระโดดพราดพราดก็ได้รับ หน้าที่สำคัญในกรมคลัง เจอผู้ใดก็ยังบอกว่าฮองเฮาคือคนดีผู้หาได้ยากยิ่ง ผู้อื่นเข้าใจนางผิดหนักหนาเกินไปแล้วจริง ๆ มิหนำซ้ำเอะอะก็ส่งผลไม้ สดใหม่ประจำฤดูกาลเข้าเมืองหลวง ช่วงนั้นห้องเครื่องถึงขนาดไม่ต้อง ออกไปซื้อจากด้านนอก
เจียงเสวี่ยหนิงจึงดึงตัวขุนนางมากฝีมือที่ประชาชนนับถือเป็น ‘บุพการีผู้มอบอาหารเครื่องนุ่งห่ม’ ของแท้มาได้โดยปริยาย
นางอดคิดไม่ได้…
ผู้อื่นน่ะมองเปินกงไม่ผิดหรอก แต่เจ้าต่างหากเว่ยเหลียงที่มองเปินกงผิดหนั
