ม่สนใจเรื่องอื่นใดในโลกแท้ ๆไฉนกระทั่งความคิดไร้สาระปานนี้ก็ยังเอามาใส่สมองเสียได้เล่า”
เหมือนชาติที่แล้วไม่มีผิด เขาก็คู่ควรแต่ทำสวนทำไร่นี่ละ!
มีมันสมองของว่าที่ผู้ครองตำแหน่งทั่นฮวาเขียนบทความได้ ทำสวนทำไร่เป็น มีแค่เข้าสู่วงราชการเพื่อประชันผู้อื่นเอาให้ตายกันไปข้างเท่านั้นแหละที่ทำไม่ได้ นางควรรู้มาตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ควรตั้งความหวังกับสมอง ของคนผู้นี้มากเกินไป!
ยามนางหันมา สีหน้าหมดความอดทน
บนแก้มดุจไข่ห่านคือผิวขาวดั่งหิมะ เนียนนุ่มเสียจนอาจสลายได้เมื่อสัมผัส ทาทาบด้วยสีแดงทองใต้แสงเงาของตะวันลับฟั้า ดวงตาที่งามเป็นประกายแฝงเร้นเรื่องราวบนโลกที่พบเจอมาตลอดสองปี ในความสุกสกาว มีความสุขุมเพิ่มมาอีกหลายส่วน
ทว่ามุมปากเหยียดออกกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม แต่งแต้มความเยาะหยันลงไป ยังความงามเพริศพรายอันไร้สิ้นสุดนี้
เว่ยเหลียงพบนางหนเดียวเมื่อปีก่อน
เวลานั้นนางเปรอะโคลนเต็มหน้า ไหนเลยผุดผาดปานนี้ตลอดมาน้อยนักที่เขาจะคบค้าสมาคมกับสตรี ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงสตรีงามเลิศล้ำเยี่ยงตรงหน้า เว่ยเหลียงถูกนัยน์ตาของนางจับจ้องก็บังเกิด ความลำบากใจอย่างบอกไม่ถูก ความร้อนพุ่งขึ้นใบหน้า ถึงขนาดพูดต่อ ไม่ค่อยออก
เจียงเสวี่ยหนิงขว้างคันเบ็ดทิ้ง เลิกคิ้วบาง“ผู้ใดบอกท่านหรือว่าข้าทำงานให้นิกายสวรรค์”
