วามมืดสลัว พิณที่เจียง เสวี่ยหนิงนำกลับไปจากร้านโยวหวงก่อนหน้านี้นอนราบอยู่บนพื้น ขาพิณแตกไปชิ้นหนึ่ง สายพิณที่ตึงขาดม้วนขดราวกับไหมดำ เซี่ยเวยยืนอยู่ใน เงามืดหน้าผนังไม่ขยับเขยื้อนเป็นเวลานาน ดูเหี่ยวแห้งประดุจไม้ผุ มีซิ่งเขียวเล็ก ๆ กิ่งหนึ่งไม่รู้ว่าใครหักมาวางบนขอบหน้าต่าง แสงอาทิตย์ อัสดงสีแดงเข้มส่องทะลุใบไม้เขียวชอุ่ม ผลซึ่งยังไม่โตเต็มที่ติดอยู่ข้างกิ่ง
เจียงเสวี่ยหนิงคงมาที่นี่แล้ว
หลี่ว์เสี่ยนเห็นฉากตรงหน้าก็ไม่กล้าย่างเท้าเข้าไปกลับเป็นเซี่ยเวยที่หันหน้ามาช้า ๆ เมื่อเห็นพวกเขาก็กล่าวด้วยใบหน้าไม่ผิดแผกจากปกติประหนึ่งไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น “เจ้ามาได้เวลาพอดียังตาม การหารือทัน ไปด้วยกันเถอะ”
หลี่ว์เสี่ยนเห็นมือของเขา
เซี่ยเวยก้าวจากข้างพิณที่ล้มพังตรงไปทางห้องทำพิณ ทุกคนคงคอยนานแล้ว
หลี่ว์เสี่ยนกับเจี้ยนซูยังยืนอยู่ที่เดิม
เจี้ยนซูสับสนไปหมด ไม่เข้าใจเลย “เหตุใดไม่ดึงดันรั้งไว้ล่ะ”ฝั่ายหลี่ว์เสี่ยนเหลียวมองพิณซึ่งตกพื้นพัง
นิ่งเงียบอยู่นาน ปราศจากรอยยิ้มอย่างหาได้ยาก แล้วจึงเอ่ยอย่าง เนิบช้าว่า “เซี่ยจวีอันมิใช่คนเช่นนั้น”
——————–
1. ฤดูกาลหิมะใหญ่ ตรงกับประมาณวันที่ 7-21 ธันวาคม
