เจี้ยนซูเห็นท่าทีของนางก็อยากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าสุดท้ายกลับไม่ได้เปล่งวาจา
เจียงเสวี่ยหนิงเพิ่งก้าวออกจากจวนตระกูลเซี่ย เขาก็ไปถึงร้านโยวหวงแล้ว
เซี่ยเวยกำลังเดินหมากล้อมกับหลี่ว์เสี่ยน
เขามีท่าทีเรียบเฉยและสงบเยือกเย็น ทว่าหลี่ว์เสี่ยนฝังตรงข้ามกลับมีสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก ใคร่อยากเอื้อมมือไปถลกหนังศีรษะตัวเองเมื่อเห็นเจี้ยนซูเดินเข้ามาก็โล่งอกประหนึ่งเห็นผู้ช่วยชีวิตก็ไม่ปาน
ช่วงนี้ไม่รู้ว่าเซี่ยจวีอันเป็นบ้าอะไร มาเดินหมากล้อมกับข้าทุกวี่วัน!
ศีรษะแทบจะล้านเลี่ยนแล้ว!
เซี่ยเวยมองกระดานหมากล้อมตรงหน้า ถามตรงประเด็นทันที “นางว่าอย่างไร”
เจี้ยนซูลอบปาดเหงื่อเย็น “คุณหนูรองหนิงตัดสินใจจะลองเสี่ยงดูสักตั้งขอรับ ดูท่าทางจะช่วยคนให้จงได้ มิหนำซ้ำยังดูเหมือนมีความแค้นกับคนในวังผู้นั้นอยู่หน่อย ๆ ไม่ยอมถอยไม่ว่าแต่ยังคิดฉวยโอกาสขุดหลุมดักรออีกฝั่ายด้วยขอรับ”
เซี่ยเวยวางหมาก ในที่สุดก็ยกหน้าเงยขึ้น
หลี่ว์เสี่ยนลอบมองสำรวจสองนายบ่าว ฉวยโอกาสขณะที่เซี่ยเวยผินหน้า ค่อย ๆ ใช้นิ้วมือคืบคลานไปบนกระดานหมาก รีบเก็บตัวหมากสีดำบริเวณหัวมุมขวาสองเม็ดมาซ่อนใต้โต๊ะ
เซี่ยเวย “ตัดสินใจได้สมเป็นนาง”
เจี้ยนซูย่อมเห็นการกระทำของหลี่ว์เสี่ยน เขากวาดสายตามองคราหนึ่ง ตอบเซี่ยเวยว่า“เช่นนั้นให้ทำตามแผนการเดิม เพียงแต่ดำเนินกลยุทธ์ต้นหลี่ตายแทนต้นท้อล่วงหน้าหรือขอรับ”
เซี่ยเวยตอบ “ครั้งนี้เดิมทีถือเป็นโอกาสดีอ
