ณ์ใจพิกล วันหยุดนี้เขาจึงมิได้ออกจากบ้านไปทำธุระ แต่นั่งรอคอยอยู่ใต้ชายคาเรือนแทน
จริงดังคาด ไอหมอกยามเช้าตรู่เพิ่งสลายก็มีเสียงเคาะประตูดังจากเบื้องนอก
เขาลุกไปเปิด
คุณหนูรองเจียงผู้งามแฉล้มยืนอยู่หน้าเรือนซอมซ่อของตน นางสวมเสื้อคลุมกันลมสีม่วงเข้มดวงตาเป็นประกายแฝงความเยือกเย็นดุจหิมะราตรี ยามทอดมองมาชวนให้จิตใจปลอดโปร่งจนความคิดฟุั้งซ่านทั้งมวลสลายสิ้น
เจิ้งเปั่าย่างเท้าหลีกทางออกข้าง
เจียงเสวี่ยหนิงใช้มือข้างหนึ่งกระชับเสื้อคลุมไม่ได้เดินเข้าไป เพียงมองเขาแล้วพูดว่า “ข้ามาขอให้เจ้าตอบแทนบุญคุณ”
ตอนอยู่บ้าน เจิ้งเปั่าสวมเพียงเสื้อคลุมคอกลมสีครามอ่อนเรียบง่าย ริมฝีปากแดงฟันขาวสะอาด ครั้นได้ยินก็ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง
ดวงหน้าหมดจดของเขาทำให้นึกถึงหมอกพิรุณโปรยซึ่งเปียมความมีชีวิตชีวาแห่งดินแดนเจียงหนาน
ทันใดนั้นเจียงเสวี่ยหนิงก็ไม่ค่อยกล้าสบดวงตาซึ่งกระจ่างสุกใสเสียเหลือเกินคู่นี้ นางจึงลดระดับสายตาอย่างแช่มช้าพลางระงับความรู้สึกผิด กล่าวถ้อยคำที่แทบจะโหดร้าย“ขอโทษด้วย ผู้เอ่ยปากช่วยชีวิตเจ้าหน้าตำหนักคุนหนิงวันนั้นคือองค์หญิงใหญ่ เช่นนั้นข้ายังขอให้เจ้าตอบแทนบุญคุณได้หรือไม่”
บทที่ 164 พระชายาหลินจืออ๋อง (2)หลินจืออ๋องยามปกติเป็นผู้ที่ฮ่องเต้ไว้พระทัยจนเกือบแต่งตั้งเป็นพระอนุชารัชทายาทเพราะฉะนั้นเมื่อเสิ่นเจี้ยจะคัดเลือกพระชายาย่อมถือเป็นงานสำคัญอันดับแรกช่วงวสันตฤดูหลังปีใหม่ นอกเ
