มก่อน
เสิ่นหลางทอดพระเนตรนางจากเบื้องสูง
รอยฝั่ามือบนใบหน้าเซียวซูปรากฎเด่นชัดเป็นพิเศษใต้แสงตะเกียงหรุบหรู่ แต่ถึงกระนั้นกลับขับให้นางดูน่าเวทนาสงสารขึ้นอีกหลายส่วนเช่นกัน เจ้าผู้ปกครองจอมร้ายกาจทรงเล่นแผ่นปั้ายยอดเขียวในพระหัตถ์ ตรัสถามด้วยความสนพระทัยยิ่งนัก “ญาติผู้น้องไม่เคยสนิทชิดเชื้อกับญาติผู้พี่เช่นเรามาก่อน ขณะนี้วังหลวงกำลังจะลั่นดาลแล้ว เหตุใดยังมาหาเราถึง ที่นี่อีก”
เซียวซูตอบ “หม่อมฉันมาวันนี้ก็เพื่อถวายความสวามิภักดิ์ต่อฝั่าบาทเพคะ”
เสิ่นหลางพระเนตรวาวโรจน์เล็กน้อย “อ้อ?”
เซียวซูรู้ดีแก่ใจว่าความเป็นความตายเกียรติยศและความอดสูล้วนขึ้นอยู่กับวันนี้ นางลอบกำมือแน่น สุดท้ายจึงตัดสินใจเด็ดขาด“สมัยก่อนรองเสนาบดีเจียงติดตามฝั่าบาทจนสร้างคุณูปการยิ่งใหญ่ ทำงานสอดคล้องตามพระประสงค์เสมอมา หากไม่ทรงยินยอม ต่อให้มอบความกล้าอีกสิบเท่าเขาก็ไม่กล้าถวายฎีกาเพียงแต่รองเสนาบดีเจียงมิใช่คนชอบแส่ไม่เข้าเรื่อง หากปราศจากผู้ยั่วโทสะ เกรงว่าคงไม่ลงมาเหยียบย่ำปลักโคลนเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นการอภิเษกสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรีหรือคดีเก่าอย่างเรื่องเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัยล้วนอยู่ที่พระราชดำริของพระองค์ทั้งสิ้น หม่อมฉันอยู่ตระกูลเซียวมาช้านาน ย่อมคุ้นเคยต่อเรื่องใหญ่น้อยต่าง ๆ ดี การยั่วโทสะรองเสนาบดีเจียงจนถวายฎีการ้องเรียนตระกูลเซียวเป็นการแสดงความสวามิภักดิ์ของหม่อมฉันต่อฝั่าบาทประการแรก หากฝั่าบ
