วงตามองเขาด้วยท่าทีสบาย ๆ “จะซื้อหรือไม่ซื้อ”เขาปิดเปลือกตาฉับ “เอาไป ๆ เชิญเอาไปเลย!”
ในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยมือ ท่าทางไม่เหมือนคนทำการค้าที่ยินยอมกันทั้งสองฝั่าย แต่เขาเหมือนถูกเจียงเสวี่ยหนิงปล้นชิงเงิน กรีดดวงใจและต้องการเอาชีวิตทั้งเป็นต่างหาก!
ขณะนี้แม้เรื่องนาเกลือตระกูลเหรินกำลังจะพลิกฟืนแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง และราคาหุ้นของนาเกลือก็พุ่งทะยาน แต่หากต้องการให้เงินสี่ร้อยอีแปะกลับคืนระดับเดิม เห็นชัดว่าคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก
ทว่าวันนี้ต่างจากวันวานหลังจากใช้เครื่องขุดบ่อต่อรองจนได้ผลกำไรร้อยละห้าของนาเกลือส่วนใหญ่ในแดนสู่ภายในห้าปีจากนี้ แทบพูดได้ว่านาเกลือตระกูลเหรินจะอยู่ในสภาวะอยู่ยงคงกระพัน อย่างน้อยหากไม่ประสบเภทภัยทั้งจากธรรมชาติและจากน้ำมือของมนุษย์ภายในช่วงห้าปีนี้ย่อมไม่ล่มสลายเป็นอันขาด
พ่อค้าวาณิชรายใหญ่ซึ่งมีเงินเหลือหลายคนยังกลุ้มใจว่าซื้อหุ้นนาเกลือตระกูลเหรินมาไม่ได้ด้วยซ้ำ ถึงราคาสองพันสองร้อยอีแปะจะถือว่าสูงมากเมื่อเทียบกับราคาทั้งปัจจุบันและอดีต ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปราคาหุ้นจะต้องสูงเกินจุดนี้แน่อาจถึงขั้นเกินไปพอสมควรด้วย และยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่ายังมีแบ่งผลกำไรประจำปี
หลี่ว์เสี่ยนไม่ได้ขาดทุนแม้แต่น้อย
เจียงเสวี่ยหนิงร้อนเงินก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมดทางเลือกจนจำเป็นต้องมาหาหลี่ว์เสี่ยนอยู่ทางเดียว ทว่าประการแรก คนผู้นี้ตกหลุมพรางของตนจริง ๆ นางจึงรู้สึกผิดอยู่บ้
