าง ประการที่สองนางไม่ได้เพิ่งทำการค้ากับคนผู้นี้ครั้งแรก แม้เขาจะเป็นพ่อค้าหน้าเลือดแต่ก็เชื่อถือได้ หากไปหาผู้อื่นอาจเกิดเหตุแทรกซ้อนอย่างคาดไม่ถึงประการที่สาม หลี่ว์เสี่ยนเป็นคนฉลาด ไม่มีทางมองสถานการณ์ไม่ออก เขาย่อมไม่พลาดโอกาสอันดีที่จะได้ซื้อหุ้นราคาสองพันสองร้อยอีแปะ
ดังนั้นนางจึงมาหา
ขณะนี้ทั้งสองฝั่ายซื้อขายสำเร็จแล้ว นางไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ หยิบตั๋วแลกเงินเดินจากไปทันที
ส่วนหลี่ว์เสี่ยนมองหนึ่งหมื่นหุ้นที่ ‘สูญเสียไปแล้วได้กลับคืนมา’ ในมือตนเป็นเวลานาน แม้จะอยากกัดฟันทนและยอมถอยให้ ทว่าทนแล้วยิ่งคิดยิ่งมีโทสะ ยิ่งถอยยิ่งรู้สึกว่าขาดทุน ผ่านไปเนิ่นนานจึงตบโต๊ะ ผุดลุกหอบสัญญาและเอกสารรับรองการซื้อขายขึ้นมา สาวเท้ายาว ๆ ออกไปข้างนอก
เด็กรับใช้ตกตะลึง “หลี่ว์เซียนเซิงจะไปที่ใดขอรับ”
หลี่ว์เสี่ยนไม่หันหน้ากลับไปมอง “ข้าจะไปถามเจ้าคนแซ่เซี่ยให้ชัดเจน!”
พิรุณยามวสันต์เพิ่งตกเมื่อคืน พื้นถนนเจิ่งนองชื้นแฉะ บางคนรวมตัวกันเล่นไพ่ใบไม้[1]อยู่ในตรอก
สิ่งที่หลี่ว์เสี่ยนได้ยินขณะเดินผ่าน ส่วนใหญ่กำลังสนทนากันเรื่องการอภิเษกสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรี
บางครั้งจะมีขอทานวิ่งเท้าเปล่าผ่านเขาไปเกือบทุกคนแทบจะถือท่อนไม้ไผ่เคาะชามแตก ๆร้องเพลงซึ่งมีถ้อยคำว่า ‘ตระกูลเซียวทำร้ายบ้านเมือง ให้องค์หญิงอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์ ใช้อำนาจบีบบังคับฮ่องเต้ ต้องรับกรรมหมื่นปี’อะไรทำนองนี้
นับวันยิ่งลุกลามบานปลายจร
