อยู่แล้ว นอกจากนี้นาเกลือตระกูลเหรินก็กำลังอยู่ในช่วงลำบากเพราะกำลังบุกเบิกสร้างกิจการใหม่ ไหนเลยจะทำให้เขาพึงพอใจได้
ดังนั้นไม่พ้นสามวันอีกฝั่ายจึงอาละวาดยกใหญ่ กระทั่งชี้หน้าบริภาษโหยวฟางอิ๋นว่าเป็นลูกของนางคนชั้นต่ำ
โหยวฟางอิ๋นเป็นคนนิสัยดีเข้ากับคนง่ายเพียงใดเล่า
เมื่อเดินทางไปแต่งงานที่เสฉวน นางกับเหรินเหวยจื้อก็เคารพและให้เกียรติซึ่งกันและกัน เงินที่คนงานสัญญาจ้างระยะยาวสมควรได้รับก็ไม่เคยขาดแม้แต่แดงเดียว ยามปกตินางไม่เคยแบ่งแยกลำดับชั้นสูงต่ำ ใบหน้าประดับรอยยิ้มอยู่เป็นนิจ กิริยาวาจาสุภาพอ่อนโยน
เมื่อมีนายหญิงน้อยแสนดีเช่นนี้ ผู้ใดบ้างจะไม่กล่าวชมเชย
ทั้งเบื้องบนจดเบื้องล่างล้วนชื่นชอบ
ส่วนพ่อบ้านจากเมืองหลวงถือตัวว่ามาจากครอบครัวนายหญิงน้อย คิดว่าตนมีจวนชิงหย่วนปั๋อหนุนหลัง ทั้งที่เป็นแค่ขี้ข้าแต่กลับคิดเหยียบศีรษะผู้อื่นขึ้นเป็นเจ้านาย!
ไม่ทันไรก็ทุบตีด่าทอบ่าวไพร่ที่คอยปรนนิบัติรับใช้รวมถึงคนงานอยู่เสมอ
บางครั้งยังเข้าไปในนาเกลือ ชี้นิ้วสั่งและเจ้ากี้เจ้าการสิ่งที่ตนไม่เข้าใจ ต่อให้ผู้อื่นจะหยุดพักหายใจหรือดื่มน้ำก็ต้องถูกเขาตำหนิว่าแอบอู้
ผ่านไปไม่กี่วันทุกคนในนาเกลือจึงพากันรังเกียจ
เมื่อเล่าถึงตรงนี้ความเคียดแค้นชิงชังในน้ำเสียงของผู้แจ้งข่าวจากแดนสู่ก็ถึงขีดสุด “วันนั้นผู้เฒ่าที่เป็นคนงานสัญญาจ้างระยะยาวกำลังชักนำไอร้อนเพื่อต้มเกลืออยู่ในนาเกลือ แต่ไปขวางทางเขาโดยมิไ
