การซื้อปากใครสักคนไม่ใช่เรื่องยาก ทว่าถ้อยคำเน่าเหม็นจากปากชาวบ้านร้านตลาดไปจนถึงขอทานวณิพกกับวาจาอันคมกริบจากปากผู้ทรงภูมิความรู้ในหมู่ผู้มีการศึกษานั้นมีน้ำหนักต่างกันโดยสิ้นเชิง
เจียงเสวี่ยหนิงย่อมเข้าใจหลักการง่าย ๆ นี้
เพียงแต่หากต้องการซื้อปากของคนประเภทหลังราคาย่อมไม่ธรรมดา มิหนำซ้ำเพียงซื้อปากยังไม่พอ ต้องรู้วิธีการใช้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็งด้วย อย่างไรเสียผู้มีการศึกษาก็มักกลับกลอกหากไม่ใช้ ‘ไม้แข็ง’ เพื่อปั้องกันบ้างก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าจะกลับคำวันไหนเมื่อเริ่มคำนวณจึงพบว่าค่าใช้จ่ายที่ต้องใช้มีไม่น้อยเลย
ครั้นรับเงินมาจากเซี่ยเวย นางก็มอบสองหมื่นตำลึงแก่เซียวติ้งเฟยเป็นค่าใช้จ่ายก่อนทันทีเมื่อเซียวติ้งเฟยมาถึงเมืองหลวงก็นับว่าได้เปิดหูเปิดตาพอสมควร แต่พอเห็นสตรีในหอห้องเช่นเจียงเสวี่ยหนิงจ่ายเงินมือเติบถึงสองหมื่นตำลึงแสดงกิริยาหน้าใหญ่ใจโต พูดกับเขาว่า “หากใช้หมดแล้วให้กลับมาขอข้าใหม่” ก็ยังตกใจสุดขีดทั้งยังรู้สึกว่าขาใหญ่ที่ตนเกาะอยู่ช่างล้ำลึกยากจะหยั่งถึง เวลาทำงานจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจพอสมควร
ด้านเจียงเสวี่ยหนิงเริ่มสร้างความปันปั่วนเรื่องหุ้นแล้วเช่นกันมีข่าวส่งมาเมืองหลวงไม่หยุดหย่อนพร้อมความคืบหน้ารอบด้านอันราบรื่นของนาเกลือตระกูลเหริน ทำให้ราคาหุ้นนาเกลือพุ่งสูง ม้าเร็วตัวหนึ่งเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมสู่เซียงเมื่อสามวันก่อน แจ้งว่าเกลือบ่อซึ่งมีสีขาวราวกับเกล็ดหิมะชุ
