ยามนี้ฝั่าบาทกำลังทรงรำลึกความหลังกับพระสหายเก่า บรรดาขุนนางราชสำนักที่กำลังยืนอยู่เบื้องล่างเมื่อได้ฟังเหตุการณ์ในอดีต มีผู้ใดบ้างไม่รู้สึกสะท้อนใจ
จู่ ๆ จางเจอดันกล่าววาจาพรรค์นี้…
ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือเสียบ้าง
ทำลายบรรยากาศจริง ๆ
ทุกคนพากันคิดเช่นนี้ขณะจับจ้องร่างเขาโดยพร้อมเพรียงเซียวติ้งเฟยแสดงละครจนแม้แต่ตัวเขาเองยังหลงเชื่อ ประหนึ่งเป็นติ้งเฟยซื่อจื่อผู้ประสบเหตุร้ายและหายสาบสูญเมื่อยี่สิบปีก่อนจริง ๆหากพยายามอีกสักนิดคงสำเร็จแล้ว ผู้ใดจะคาดว่าจางเจอกลับโผล่มาขัดขวางกลางคัน
หึ
เจ้าคนสารเลวคิ้วหนาตาโตผู้นี้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะไม่ใช่ตัวดิบดีอะไร เห็นชัดว่ากำลังรอข้าอยู่นี่เอง!
ใช่แล้ว
คราวอยู่อารามเต๋าซานชิงที่ทงโจว ข้าทรยศในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน หักหลังจางเจอจนทำให้คนผู้นี้เกือบต้องจบชีวิตจริง ๆ เพียงแต่หากจะพูดถึงเหตุผลแล้วละก็…
เขาปรายตามองเซี่ยเวยทางด้านข้างโดยปราศจากพิรุธแวบหนึ่ง
จางเจอเป็นผู้ที่กู้ชุนฟางเสนอชื่อผลักดัน เป็นขุนนางซื่อตรงซึ่งไม่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรมเสมอมา จึงน่าเชื่อถืออย่างยิ่ง
แม้บางครั้งเสิ่นหลางจะปวดเศียรเวียนเกล้ากับเจ้าตัว ทว่ายามนี้กลับอดเลิกพระขนงไม่ได้
เขาส่งสายตาไปทางเซียวติ้งเฟย “ติ้งเฟย มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น”
เซียวติ้งเฟยใช้ชีวิตตามท้องถนนมาตลอดเพียงอ้าปากคำโปั้ปดมดเท็จก็พรั่งพรู สมองกอปรด้วยไหวพริบปฏิภาณ ชั่วพริบตาก็แสดงท่าทีละอายใจ ลูบจ
