สิ่งนี้คือ ‘งานอดิเรก’ ที่เจียงเสวี่ยหนิงเรียนรู้มาจากเสิ่นเจี้ยยามว่างไม่มีอะไรทำในชาติก่อนเพียงแต่หากรถม้าวิ่งในเมืองยังพอทำเนา เพราะไม่โคลงเคลงมากนัก ทว่าเมื่อออกมาอยู่ตรงทางหลวงนอกตัวเมือง มีดที่ใช้แกะสลักตัวอักษรนูนต่ำเล่มบางในมือก็สั่นหน่อย ๆ
สิ่งที่ปกติแกะสลักกว่าครึ่งชั่วยามก็สำเร็จกลับกินเวลาตลอดเส้นทางเสียอย่างนั้น
เสร็จแล้วนางก็นำแผ่นหมึกออกมาลองจุ่มประทับเพื่อดูผลลัพธ์ พบว่ายังไม่ค่อยสวย
“ยุ่งยากเสียจริง หากอยู่ในเมืองหลวง แค่นำของล้ำค่าหายากไปมอบเป็นของขวัญปีใหม่ก็ได้แล้ว ต้องลำบากเช่นนี้ที่ใดกัน” เจียงเสวี่ยหนิงมองรอยประทับบนกระดาษพลางเบ้ปากบ่นพึมพำ จากนั้นก็อดปลอบใจตนเองไม่ได้ “แม้ของขวัญจะด้อยค่าแต่ก็มากด้วยน้ำใจนี่นา ช่างเถอะ ช่างเถอะ”
ประจวบกับมากันถึงครึ่งทางแล้ว ติ้งกั๋วกงเซียวหย่วนจึงเสนอให้ทุกคนหยุดพักชั่วคราว
ขณะนี้เองม้าเร็วตัวหนึ่งก็วิ่งเข้ามาจากทางหลวงเบื้องหน้า
ทุกคนตื่นตัวก่อนเป็นอันดับแรก ต่อมาถึงได้ยินคนบนหลังม้าร้องตะโกนพลางโบกมือให้“สารจากเมืองหลวงรวมถึงประกาศข่าวสารล่าสุด รับคำสั่งให้นำมามอบให้เซี่ยเซียนเซิงขอรับ!”
ที่แท้ก็มาส่งสาร
เซี่ยเวยไม่ได้ลงไปด้วยตนเอง เพียงให้เจี้ยนซูออกหน้าไปรับสารและนำกลับมาส่งมอบที่รถ
ไม่นานเจี้ยนซูก็ออกมาอีกครา ทว่าเดินไปถึงเบื้องหน้ารถของเจียงเสวี่ยหนิง ก่อนจะค้อมกายเอ่ยว่า “คุณหนูรอง เซียนเซิงได้รับสารจากเมืองหลวง ขอเช
