จึงถอนสายตา หมุนกายค้อมเอวขึ้นรถม้า
เมื่อปลดม่านรถลงก็เท่ากับตัดขาดจากทุกคน
จางเจออยู่เยื้องไปทางด้านหลังเล็กน้อย
เหมือนเขาจะกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างระหว่างคนข้างหน้ากำลังสนทนากัน ท่าทางใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ขึ้นรถของตนเองโดยไม่มองทางอื่นเจียงเสวี่ยหนิงแลเห็นแล้ว ทว่าต่อหน้าคนตั้งมากย่อมไม่สะดวกจะเข้าไปทักทาย
เห็นเขามีท่าทีเช่นนี้ก็คิดว่า…
ของที่ข้าทิ้งให้เมื่อคืนทำเอาเขาตกอกตกใจหรือไม่ก็กระอักกระอ่วนสิเนี่ย
นางประหม่าเล็กน้อย ทั้งยังกอปรด้วยความปีติยินดีอีกหลายส่วน
ส่วนเซียวติ้งเฟยใช้ด้ามพัดหอมเกาศีรษะดวงตาฉายประกายแปลกประหลาดตอนมองไปทางรถม้าคันนั้น ทว่ายามคลี่รอยยิ้มกลับปราศจากพิรุธ เพียงเอ่ยขึ้นมาว่า “ยากเย็นนักกว่าข้าจะเอาชีวิตรอดมาได้ ไหนเลยจะถูกคนทำร้ายเอาชีวิตง่าย ๆ อีก”
บทที่ 139 เจ้าของห้องทำพิณ (2)เขาพลันเก็บพัด กล่าวกับเจียงเสวี่ยหนิง“เมื่อถึงเมืองหลวงอย่าได้ลืมสิ่งที่เจ้าเคยพูดล่ะ!”
เจียงเสวี่ยหนิงมองเขา
เขากระโดดขึ้นรถอย่างสง่างามพร้อมเปล่งวาจา “ไปละ!”
ครั้นเจียงเสวี่ยหนิงขบคิดก็นึกออกว่าเมื่อคืนตนพูดไว้ว่าจะดูแล จึงเผยรอยยิ้มเช่นกัน นางไม่ชายตามองใคร แตะมือเสียวเปั่าที่ส่งมาประคองจากทางด้านข้างแล้วขึ้นรถ
ห่อสัมภาระมีขนาดเล็ก
บรรจุเสื้อผ้าสองชุด ตั๋วแลกเงินซึ่งยังใช้ไม่หมดปึกหนึ่ง รวมถึงตราประทับชิ้นนั้นและมีดแกะสลักชุดหนึ่ง
หากเบื่อระหว่างทางจะได้นำออกมาแกะสลัก
