แยะออกว่าใครเป็นใคร ยิ่งไปกว่านั้นเซียวหย่วนก็ออกคำสั่งมาตั้งแต่ต้นว่าจงสังหารทิ้งให้เหี้ยน มิให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว พวกเขาจึงคิดเพียงว่าพวกมันคงขัดแย้งภายในจนต่อสู้กันเอง หากไม่ใช่นักโทษประหารที่หลบหนีจากคุกหลวงก็เป็นกลุ่มกบฏผู้ก่อความวุ่นวายอยู่ดี ไม่จำเป็นต้องแยกแยะหรอก แค่เงื้ออาวุธแล้วฟันฉับฆ่าทิ้งเสียก็สิ้นเรื่อง
เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้จะน่าหวาดหวั่นเพียงไหนเล่า
จางเจอคิดจะเปล่งวาจาเสียงดังเพื่อเจรจาต่อรอง ทว่าถูกเสียงฆ่าฟันดังกลบจนไม่มีผู้ใดได้ยิน
กำลังเสริมทางฝั่ายราชสำนักโจมตีต่อเนื่องไม่ขาดสาย รุนแรงมากเสียจนบีบให้คนของฝั่ายจางเจอและเมิ่งหยางต้องถอยร่น ชั่วพริบตาก็ถูกโอบล้อมอยู่ตรงกลางระหว่างทหารของราชสำนักกับนิกายสวรรค์ ตกในสภาพเสียเปรียบที่มีศัตรูกระหนาบโจมตี!
เมิ่งหยางสังหารไปสิบกว่าคน เขาสกัดและปัดกระบี่ของสาวกนิกายสวรรค์ทางด้านข้างผู้หนึ่งดังเคร้ง เมื่อชักดาบกลับมาหลังจากแทงคนจนตาย ใบดาบก็โค้งงอเสียแล้ว เขากัดฟันกรอดพูดว่า “ราชสำนักของพวกเจ้าช่างน่าสนใจเสียจริงนะ เกรงว่าแม้แต่ชีวิตของเจ้าผู้เป็นขุนนางก็คงไม่สนแล้ว!”
หากให้นักโทษประหารกลุ่มนี้ต่อสู้กับนิกายสวรรค์ยังพอทำเนา ซ้ำฝีมือของพวกนักโทษยังเหนือกว่าขั้นหนึ่งด้วยซ้ำ
ทว่าทันทีที่กำลังเสริมของราชสำนักมาถึงก็ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง
แม้จางเจอมิใช่ผู้ฝึกยุทธ์ แต่ก็ถือดาบเช่นกันขณะนี้กำลังใช้ความคิดอย่างเร็วรี่ ใคร่คร
