ปีใหม่ใกล้จะมาถึง บุตรผู้ท่องเที่ยวในแดนไกลต่างกลับบ้าน สามีผู้จากไกลหวนคืนบ้านเกิดผู้สัญจรหยุดเดินทาง
ยามรุ่งอรุณเงียบสงัดเป็นพิเศษ
ทว่าบริเวณริมทางหลวงกลับมีฝูงชนรวมตัวกันแน่นขนัดใต้ต้นอวี๋และต้นหยางซึ่งใบร่วงหล่นเหลือแต่กิ่งก้านแห้งเหี่ยว แต่ละคนพกดาบประจำกาย สวมชุดรัดรูป ใบหน้าเคร่งขรึม
แม้จะอยู่กันเป็นจำนวนมากแต่ก็ไม่มีผู้ใดเปล่งเสียง
สายตาของทุกคนมองไปทางร่างของคนหน้าสุด
ไอหมอกหนาทึบแผ่ขยายข้ามผ่านเทือกเขาปกคลุมทงโจวซึ่งอยู่บนที่ราบตรงหน้าไปกว่าครึ่งทัศนวิสัยของตัวเมืองที่ห่างออกไปไม่กี่ลี้จึงพร่ามัว ไม่อาจมองเห็นชัดเจน
เซี่ยเวยสวมชุดขาวทั้งร่างเช่นเคย
ร่างสูงนั่งอยู่บนอาชาพ่วงพีสีแดงพุทรา แม้จะไม่ได้พกพาศัตราวุธอันใด ทว่าบุคลิกของบัณฑิตผู้คงแก่เรียนในราชสำนักกลับลดลงถึงสามส่วนกอปรด้วยความคมกริบและสุขุมลุ่มลึกอันหาได้ยากประหนึ่งดาบซ่อนในฝักไอหมอกเย็นสดชื่นปะทะใบหน้า แต่กลับแฝงไอสังหารรุนแรง
ทั้งเตาฉินและเจี้ยนซูติดตามอยู่ข้างหลัง
ขณะนี้ใบหน้าของคนจำนวนมากหันไปทางเมืองทงโจว จับจ้องบางสิ่งโดยไม่มีผู้ใดชักอาวุธ
ทิศบูรพาปรากฏแสงประภัสสรแล้ว
แทบจะชั่วพริบตาเดียวกับที่ลำแสงแรกแห่งรุ่งอรุณโผล่พ้นขอบฟั้าทอทะลุผ่านไอหมอกบริเวณชานเมืองก็ปรากฏประกายแสงสีขาวหม่นเส้นหนึ่งพุ่งสู่เบื้องบนประดุจเส้นเชือกสีขาว ชั่วพริบตาก็หายวับเตาฉินและเจี้ยนซูพลันสะท้านไปทั้งร่าง
แผนชั้นยอดซึ่งผ่านการวางแผน
