ะช่วยเหลือผู้ปั่วย จึงตอบไปว่า “เจ้ามาหาผิดที่หรือเปล่า”
โลหิตภายในกายเจียงเสวี่ยหนิงเย็นเยียบกว่าเดิมทีละส่วน
นางจึงถาม “ขอเรียนถามท่านหมอ ในเมืองทงโจวมีร้านขายยาหย่งติ้งอยู่กี่ร้าน”
ท่านหมอจางตอบ “มีร้านข้าเพียงร้านเดียว”
ใบหน้าของจางเจอ เสียวเปั่า เฝิงหมิงอวี่และหวงเฉียนฉายวาบในสมองเจียงเสวี่ยหนิงร่างพลันส่ายโอนเอนจนแทบยืนไม่อยู่ ต้องถอยหลังก้าวหนึ่งถึงจะยืนได้มั่นคง ใบหน้าซีดเผือดไปแล้ว
เรื่องร้านขายยาหย่งติ้งเป็นเรื่องเท็จ
เรื่องราชสำนักมีกำลังเสริมก็เป็นเรื่องเท็จ
เป็นไปได้อย่างไร…
จางเจอเล่า แล้วจางเจอจะทำเช่นไร
ท่านหมอจางปรายตามองนาง “แม่นาง สีหน้าเจ้าไม่สู้ดีเลยนะ”
เจียงเสวี่ยหนิงกลับถามเสมือนกำลังละเมอ“ท่านหมอ จะไปศาลาว่าการได้อย่างไร”
ท่านหมอจางได้ยินไม่ชัด เอ่ยขึ้นมาอีกว่า“ภายในร้านไม่มีผู้ปั่วยอื่น ไม่สู้เจ้านั่งพักหายใจก่อนเถิด…”
ยามนี้เจียงเสวี่ยหนิงจิตใจร้อนรนกระวนกระวาย ไหนเลยจะฟังคำพร่ำบ่นของชายชรา สีหน้าของนางแปรเปลี่ยน แสดงอาการเกรี้ยวกราดดุร้ายหลายส่วน ถามเขาเสียงดังลั่น “ข้าถามท่านว่าจะไปศาลาว่าการได้อย่างไร!”
