็สันหลังเย็นวาบ
บทที่ 118 คนเสเพล (2)ส่วนพวกเฝิงหมิงอวี่กับหวงเฉียนได้ยินแล้วกลับงุนงง ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก “พวกข้าอยู่ที่สาขามานาน โชคดีมีโอกาสไปที่สาขาใหญ่และได้พบหน้าท่านเจ้านิกายกับกงอี๋เซียนเซิงอยู่บ่อยครั้ง ทว่ากลับไร้วาสนาจะได้พบตู้จวินเซียนเซิง แม้เคยได้ยินชื่อเสียงมานานแต่ไม่มีโอกาสได้เจอ คุณชายติ้งเฟยอยู่สาขาใหญ่มาช้านานน่าจะได้พบเห็นบ้าง ดังนั้น…”
เซียวติ้งเฟยพูดโดยไม่ต้องคิด “ดังนั้นอะไร”
หวงเฉียนอึ้งงันทันที
เซียวติ้งเฟยย่นหัวคิ้วราวกับอีกฝั่ายกระทำเรื่องเกินเลย พูดแบบไม่ไว้หน้า “ข้าอยู่สาขาใหญ่มาช้านานแล้วจะทำไม หากอยู่สาขาใหญ่มาช้านานแล้วก็ควรเคยพบตู้จวินเซียนเซิงกระนั้นหรือบุคคลที่เสมือนเทพเซียนเช่นนั้นใช่คนที่ข้ากับเจ้าจะพบได้หรือไร”
‘มารดามัน อยากข่มขวัญให้ไอ้โง่สองตัวนี้ตกใจจนฉี่ราดกางเกงเสียจริง!’
เขานึกก่นด่า
เฝิงหมิงอวี่กับหวงเฉียนยังไม่รู้ว่าพวกตนถูกจัดจำพวกเป็น ‘ไอ้โง่’ ในใจของ ‘คุณชายติ้งเฟย’จากสาขาใหญ่ไปเสียแล้ว เมื่อได้ยินเขากล่าวเช่นนี้ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ “ความหมายของท่านคือ…”
เซียวติ้งเฟยกล่าวโดยปราศจากความลังเล“ไม่เคยพบ!”
แค่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของเจ้าคนหน้าตายแซ่จาง เซียวติ้งเฟยก็รู้สึกว่าปลักโคลนนี้คงเป็นฝีมือของคนผู้นั้นแน่ สิ่งแรกที่ทำจึงเป็นการบริภาษในใจยกใหญ่ว่าตาเฒ่าตายยาก ต่อมาจึงบริภาษว่าคนแซ่เซี่ยช่างมีจิตใจและฝีมือโหดเหี้ยมไร้มนุษยธรรม อ
