เหมือนพวกคนจากนิกายสวรรค์จะไม่สนใจเขา
ทว่าเจียงเสวี่ยหนิงค่อนข้างสนใจเด็กคนนี้มาตั้งแต่แรก เพราะถึงอย่างไรการมีเด็กอายุราวสิบกว่าขวบมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ก็ค่อนข้างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ นิกายสวรรค์ตอนนี้แม้แต่เด็กน้อยยังไม่เว้นเชียวหรือ
ขณะฟังพวกนักโทษคุยโวโอ้อวดเล่าประสบการณ์ก่อนและหลังเข้าคุกหลวง เจียงเสวี่ยหนิงก็ดื่มน้ำไปเพียงพอแล้ว ยังเหลืออีกกว่าครึ่งชาม หลังจากละล้าละลังครู่หนึ่งจึงส่งให้จางเจอ
ต่อให้นั่งอยู่บนพื้น ร่างกายเขาก็ยังเหยียดตรง
ยามนี้เขาหันหน้ามารับชามน้ำ เจียงเสวี่ยหนิงใจเต้นทันที ทว่าเมื่ออีกฝั่ายรับไปก็หลุบตาวางชามลงบนพื้นตรงหน้า ก่อนจะบอกนางเสียงเบาว่า “ข้าไม่กระหาย”
สุดท้ายจางเจอก็ยังเป็นคนเดิม หัวโบราณดื้อด้านไม่รู้จักปรับตัว!
เจียงเสวี่ยหนิงแค่นเสียงในใจ
แต่ครั้นลองคิดดูอีกที เกรงว่าคงเพราะคนผู้นี้รู้จักวางตัวนั่นละนางถึงถลำลึกยากจะควบคุมกิริยานัก ถึงอย่างไรเขาก็ต่างจากนางโดยสิ้นเชิงแทบไม่มีสิ่งใดคล้ายคลึงกัน ราวกับกำลังยืนอยู่ใต้แสงสว่าง ทำให้ต้องแหงนหน้ามองสูง ต่อให้คิดจะสัมผัสยังยาก แต่หากวันใดจางเจอกลายเป็นคุณชายเอ้อระเหยลอยชายสำมะเลเทเมาเช่นเซียวติ้งเฟยผู้นั้น นางคงไม่เหลือบแลแน่
การมีส่วนร่วมปล้นคุกโดยไม่ได้เจตนาครั้งนี้อยู่เหนือความคาดหมายจริง ๆ ทั้งยังทำให้แผนการเดิมที่นางวางไว้เสียกระบวน แต่การได้อยู่ร่วมกับจางเจอทำให้นางรู้สึกว่าทุกสิ่งเป็นเป็นไปตามแ
