แผนการเดิมของสาวกนิกายสวรรค์คือหนีออกทางประตูเมืองทิศบูรพา แต่บัดนี้กลับพากันเดินออกมาจากประตูทิศประจิมพร้อมจางเจอก่อนหน้านี้มีสาวกนิกายสวรรค์กลุ่มเล็ก ๆ มุ่งหน้าไปยังประตูทิศบูรพาด้วย หวงเฉียนจึงลอบร้อนรนกระวนกระวายอยู่บ้าง
หากเป็นดังที่จางเจอบอก เกรงว่ากลุ่มที่ไปทางประตูเมืองทิศบูรพาคงประสบเคราะห์ร้ายมากกว่าเคราะห์ดี
เขารออย่างสงบนิ่งครู่หนึ่งแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบจากจางเจอ ทำให้ยิ่งเชื่อว่าคนผู้นี้สถานะไม่ธรรมดา ไม่กล้าผิดใจด้วยกว่าเดิม ขบคิดแล้วจึงพูดขึ้นมาว่า “ครานี้ในเมื่อออกจากเมืองได้แล้วก็ควรหาที่พักชั่วคราวกันก่อน เดิมทีนิกายย่อมส่งคนมารับตัว เพียงแต่ยังไม่ได้รับข่าวจากคนที่ไปทางประตูทิศบูรพาเลย มิหนำซ้ำคืนนี้ยังเกิดเรื่อง ในเมืองต้องวุ่นวายแน่ ดึกมากแล้วเสียด้วย ใต้เท้าจาง สาวกนิกายทุกคน รวมทั้งสหายที่ร่วมหลบหนีกันออกมา พวกท่านไปหาที่พักเท้านอกเมืองพร้อมพวกข้าดีหรือไม่”
ในเมื่อนิกายสวรรค์วางแผนลงมืออย่างเอิกเกริกย่อมเตรียมคนมารับอยู่นอกเมืองเป็นธรรมดา
ทุกคนฟังแล้วไม่คัดค้าน
นักโทษที่ฉวยโอกาสหลบหนีจากคุกหลวงช่วงชุลมุนพอได้ฟังดวงตาก็วาวโรจน์ คนผู้หนึ่งซึ่งนิสัยเปิดเผยตรงไปตรงมาเดินเข้ามาประสานมือ“นั่นเป็นสิ่งที่ข้าต้องการเหลือเกิน ได้ยินนามอันยิ่งใหญ่ของนิกายสวรรค์มาช้านาน เดิมทีคิดว่าคงคุยโวอยู่บ้าง ครั้นวันนี้ได้พบถึงรู้ว่าสมดังคำเล่าลือ พวกข้าคงต้องขอพึ่งใบบุญแล้ว”
คำสอนขอ
