มารวมตัวกันสักการะเทพเทวากำแพงล้อมซึ่งก่อจากดินเหลืองถูกลมฝนกัดเซาะล้มระเนระนาด บานประตูผุพังกองบนพื้นกระดาษกรุหน้าต่างที่ขาดวิ่นสั่นกระพือยามสายลมพัดผ่าน
เห็นแล้วชวนขนหัวลุกอยู่บ้าง
แต่พอเข้าไปใกล้ก็เห็นเงาคนขยับวูบไหว มีคนกำลังเก็บกวาดอยู่ด้านใน
เมื่อคนเหล่านั้นได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากเส้นทางบนภูเขาด้านหน้า เงาร่างมากมายก็เดินออกมาจากเงามืดของกำแพงพังทลายภายนอกศาลเจ้า เมื่อเงยศีรษะเห็นว่ามีคนมาเยอะกว่าที่คาดการณ์ก็อดนิ่งงันไม่ได้ จากนั้นจึงเอ่ยถามว่า “ช่วยคนออกมาได้หมดหรือไม่”
หวงเฉียนมองจางเจอทางด้านหลังโดยไม่รู้ตัวก่อนจะส่ายหน้า
คนผู้นั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย “คนของคุณชายยังมาไม่ถึง เกรงว่าต้องรออีกสักพัก ข้างนอกลมแรง เข้ามาก่อนแล้วค่อยคุยกันเถอะ”
ชั่วดีอย่างไรเจียงเสวี่ยหนิงก็เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ ต่อให้สมัยก่อนเคยอยู่กับหว่านเหนียง แต่ช่วงเวลานั้นนางก็มิใช่ผู้ที่ทนลำบากได้อยู่ดี เส้นทางขามานับว่าไม่สั้น มิหนำซ้ำยังลาดชันและอันตราย นางหวิดจะล้มอยู่หลายครั้ง
โชคดีที่จางเจอคอยดูแลตลอดทาง
แม้เขาจะไม่พูดสักประโยค แต่กลับช่วยประคองได้ทันท่วงที เมื่อได้แลกเปลี่ยนความอบอุ่นของฝั่ามือก็ทำให้จิตใจนางสงบอย่างน่าประหลาด
นางอดทนมาตลอดทางเพราะกลัวผู้อื่นจะสังเกตเห็นตน
อย่างไรก็ตาม พริบตาที่เข้ามาในศาลเจ้าแห่งนี้เจียงเสวี่ยหนิงก็ไม่อาจอดกลั้นต่อไปได้อีก นางหอบหายใจ ความเจ็บปวดที่ฝืนระงับชำแรก
