อย่างไรก็ตามครั้นนางเอ่ยถามเรื่องนี้ หัวคิ้วโจวอิ๋นจือพลันขมวดมุ่นกว่าเดิม ลังเลอยู่พักหนึ่งถึงตอบว่า “ไม่ได้มาขอรับ”
เจียงเสวี่ยหนิงนิ่งงันไปทันใด “ไม่ได้มา?”
โจวอิ๋นจือพูดว่า “จดหมายไม่ได้อยู่ที่คนผู้นั้นเหมือนยังมีคนจากนิกายสวรรค์มารับช่วงต่ออีกผู้หนึ่ง คนที่ข้าจับตัวได้วันนี้บอกว่าแค่มาสืบข่าวคราว ต้องรอให้ถึงโอกาสอันควรก่อนจึงจะส่งมอบจดหมายมา เนื่องจากฉุกละหุกและข้าคิดว่าเรื่องนี้ต้องสำคัญต่อคุณหนูรองมาก ดังนั้นยังไม่ทันไต่สวนละเอียดก็นำเรื่องมาแจ้งให้ทราบก่อนไม่ทราบว่าขั้นตอนต่อไปจะจัดการเช่นไรดีขอรับ?”
เจียงเสวี่ยหนิงเคลื่อนสายตาไปอยู่บนร่างโจวอิ๋นจือราวกับกำลังขบคิดอะไรบางอย่าง ผ่านไปครู่หนึ่งถึงตอบว่า “คนผู้นี้ยังอยู่ที่จวนเจ้าหรือไม่? ช่วยพาข้าไปดูที”
ขณะนี้เป็นยามวิกาลแล้ว
โจวอิ๋นจือนึกไม่ถึงอยู่บ้างว่าเจียงเสวี่ยหนิงจะเด็ดขาดเช่นนี้ แต่พอหวนคิดดูก็เข้าใจได้ว่าอย่างไรเสียตนก็เป็นคนขององครักษ์เสื้อแพรเกรงว่าเจียงเสวี่ยหนิงคงไม่กล้าเชื่อใจเขาอย่างแท้จริง เรื่องใหญ่แบบนี้ต้องไปดูให้เห็นกับตาถึงจะเหมาะสมกว่า
เขาจึงไม่ได้ขัดขวาง
กลับเป็นเด็กเฝั้าประตูจวนตระกูลเจียงเสียอีกที่พอเห็นว่าคุณหนูรองของตนยังจะออกไปข้างนอกกลางดึกก็ตกใจจนสะดุ้งโหยง เจียงเสวี่ยหนิงเพียงสั่งการว่าหากคนที่จวนสอบถาม ให้บอกว่านางออกไปธุระข้างนอกพร้อมโจวอิ๋นจือขอให้ไม่ต้องเป็นห่วง จากนั้นก็ออกไป
โจวอิ๋นจือไม
