ตอนที่หลี่ว์เสี่ยนแวะมาทักทายก็เห็นเซี่ยเวยนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง กำลังทอดสายตามองทัศนียภาพภายนอก
ท้องฟั้ามืดสลัว ภายในห้องจุดตะเกียง
เขาเดินตรงเข้าไปโดยไม่ได้นึกระแวง อ้าปากจะสนทนากับเซี่ยเวย ผู้ใดจะคาดคิดว่าครั้นเคลื่อนสายตาก็แลเห็นโลหิตนองเต็มพื้น ดูน่าอเนจอนาถยิ่งนักภายใต้แสงตะเกียงที่กำลังขยับวูบไหว นอกจากนี้ยังมีศพซึ่งตายตาไม่หลับถูกตรึงอยู่กับโต๊ะที่ใช้ชงชายามปกติอีก!
หลี่ว์เสี่ยนหน้าซีดเผือดทันที ร่างกายส่ายโอนเอน หัวสมองหนักอึ้ง ถอยกรูดออกจากห้องแล้วหันหลังใช้มือยึดจับกรอบประตู เกือบอาเจียนใส่ตัวเอง!
“บรรพบุรุษมันเถอะ กงอี๋เฉิงตายได้อย่างไรเนี่ย!”
นี่เป็นเรื่องใหญ่ทีเดียว
เจี้ยนซูกับเตาฉินกำลังเก็บกวาดอยู่ด้านใน
เซี่ยเวยยังเช็ดโลหิตบนมือไม่หมด เบือนศีรษะกลับมามองเขาพลางตอบว่า “ข้าฆ่าเอง”หลี่ว์เสี่ยนขนหัวลุกชันในบัดดล “เจ้าบอกว่าเชิญเขามาสนทนาที่จวนไม่ใช่หรือ ปกติพวกเจ้าก็เป็นน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง แล้วไฉนเจ้าถึงไปฆ่าเขาได้เล่า?!”
เซี่ยเวยตอบ “แต่น้ำคลองคิดจะยุ่งกับน้ำบ่อ”
หลี่ว์เสี่ยนอกจะแตกตาย “เจ้าบ้าไปแล้ว!”
เซี่ยเวยหลุบตามองซอกนิ้วที่เปือนโลหิตของตน ก่อนจะสูดลมหายใจเอากลิ่นคาวซึ่งอบอวลในห้องเข้าไป แววตาฉายความรังเกียจเดียดฉันท์เล็กน้อย เพียงกล่าวว่า “ที่ข้าเชิญเขามาก็ไม่ได้คิดจะให้เขามีชีวิตรอดจากไปอยู่แล้ว เมื่อพูดจาไม่เข้าหูเช่นนี้ก็เลยฆ่าเสีย”
ครั้นหลี่ว์เสี่ยนได้ยิ
