ผ่วเบาเสียเหลือเกินแทบจะฟังไม่ได้ยิน
เซี่ยเวยคล้ายตกอยู่ในภวังค์หน่อย ๆ นึกถึงต้นอิงเถาสูงภายในจวนหย่งอี้โหวที่ยังคงเหมือนเดิมต้นนั้น ก่อนกระซิบช้า ๆ ด้วยเสียงอันแผ่วเบา “ท่านพูดถูก วิญูชนทำการใหญ่ไม่ได้แผ่นดินนี้ต้องการวีรบุรุษ ผู้รักษากฎกติกามักจะยากลำบากอยู่บ้าง…”
เช่นนั้นจะยังรักษากฎกติกาไปเพื่อเหตุใดเล่า
สิ่งที่ผู้อื่นทำได้ เขาก็ทำได้ มิหนำซ้ำยังโหดเหี้ยมและเด็ดขาดกว่าผู้อื่นอีกด้วย! ดังเช่นตอนนี้!
ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต ในที่สุดกงอี๋เฉิงก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่ง ทั้งยังตระหนักได้ถึงเจตนาซึ่งแฝงอยู่ในวาจาของเซี่ยเวย
แต่เขากลับไม่เหลือเวลาให้ขบคิดอีกแล้ว
จะเสียใจก็สายไปแล้ว
โลหิตสดที่ไหลจากลำคอของเขาก็มิได้รุนแรงเฉกเช่นช่วงก่อน คล้ายตาน้ำที่เดิมมีน้ำผุดและค่อย ๆ แห้งเหือด กลายเป็นผิวน้ำอันสงบนิ่งใต้โต๊ะน้ำชาเองก็เจิ่งนองไปด้วยโลหิต
เขาค่อย ๆ หมดลมหายใจ
โลหิตอุ่น ๆ แผ่ขยายผ่านใต้เท้าเซี่ยเวย เขาไม่ได้เคลื่อนฝั่าเท้า จวบจนศพผอมแห้งใต้ฝั่ามือหยุดการเคลื่อนไหว เขาถึงคลายมืออย่างแช่มช้า
ทั้งที่มีใบหน้าของวิญูชน ทว่ามือกลับเปือนโลหิตสด ๆ !
เขาหมุนกายกลับมา ชุดสีขาวพิสุทธิ์มีสภาพน่าประหวั่นพรั่นพรึงยิ่งนัก ครั้นเคลื่อนสายตาขึ้นก็เห็นเจี้ยนซูยืนมองเขาด้วยอาการตกตะลึงพรึงเพริดอยู่ตรงประตูเซี่ยเวยหลุบตา เพียงเดินไปหยิบผ้าสะอาดบนโต๊ะมาเช็ดมือ จากนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เก็บกว
