ภายในเมืองหลวงอีกต่อไป…”พูดไปได้เพียงครึ่งเดียว ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงแรงกดที่หลังศีรษะ!
ไม่รู้ว่าเซี่ยเวยเดินมาด้านหลังตั้งแต่เมื่อไร อีกฝั่ายใช้มือข้างหนึ่งกดศีรษะเขากระแทกโต๊ะน้ำชาโดยไร้การบอกกล่าว!
โครม เพล้ง!
ชุดน้ำชาบนโต๊ะพลันหล่นแตกกระจาย!
กงอี๋เฉิงอายุมากแล้ว อีกทั้งคาดไม่ถึงว่าการมาจวนเซี่ยเวยคราวนี้ตนจะประสบเหตุอันใดเพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเซี่ยเวยที่อยู่นิกายสวรรค์มานานหลายปีจะกล้าทำเรื่องผิดแปลกน่าเหลือเชื่ออะไร เขาจึงตั้งตัวไม่ทัน!
ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา!
เซี่ยเวยใบหน้าไร้อารมณ์ ลูกศรในมือดอกนั้นเสียบเข้าท้ายทอยของกงอี๋เฉิงอย่างเลือดเย็นถึงกับตรึงคนติดโต๊ะด้วยพละกำลังมหาศาล หัวลูกศรคมกริบตีจากเหล็กดำทะลุลำคอออกทางด้านหน้า เส้นเลือดบริเวณข้างลำคอฉีกขาดจนโลหิตพุ่งทะลักออกมาปริมาณมาก ทั้งยังสาดกระเซ็นใส่ชุดสีขาวของเซี่ยเวย!
“อึก…”
เสียงแปลกประหลาดส่งมาจากลำคอของกงอี๋เฉิง
นัยน์ตาทั้งสองข้างเบิกถลนด้วยความตื่นตระหนก ดิ้นทุรนทุรายอย่างบ้าคลั่ง เขาใช้มือหนึ่งยึดจับมือของเซี่ยเวยที่กำลังกดตนเอาไว้แน่นส่วนอีกมือก็กุมลำคอตัวเอง คล้ายคิดจะใช้ความพยายามอันน้อยนิดมาช่วยกอบกู้ชีวิตที่กำลังจะสลายไปของตน
แต่กระนั้นทุกสิ่งล้วนไร้ค่ายามอยู่ต่อหน้าบุรุษผู้เย็นชาคนนี้!
กงอี๋เฉิงไม่ยินยอมและไม่อยากเชื่อ!
โลหิตไหลทะลักออกจากปาก เขาจ้องเซี่ยเวยเขม็ง “ตู้จวิน! เจ้า…”
ทว่าเสียงของเขาช่างแ
