อไพล่หลังไปตรงหน้าต่าง “ปณิธานของข้าไม่ต่างจากของท่านเจ้านิกายแม้แต่น้อย กงอี๋เซียนเซิงอยู่ในนิกายมานานหลายปีเช่นนี้ นึกว่าจะทราบนิสัยใจคอของข้ามาตั้งนานแล้วเสียอีก”
“นั่นมันเมื่อก่อน ทั้งยังเป็นสิ่งที่ข้าเข้าใจไปว่าตนรู้ก็เท่านั้นเอง บัดนี้เมื่อมาถึงเมืองหลวงก็จำต้องรู้ว่าจิตใจคนเราเปลี่ยนแปลงได้ง่าย” กงอี๋เฉิงเหยียดยิ้มหยัน “ทั้งราชสำนักและเมืองหลวงต่างรู้กันดีว่า ‘เซี่ยเซียนเซิง’ ได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้เป็นอันมาก กระทั่งว่าก่อนหน้านี้ไม่นานนักยังได้กำกับดูแลสภาฮั่นหลิน สถานะมั่นคงมากขึ้นเรื่อย ๆ หากรออีกสองปี อาจไม่ได้แค่มีตำแหน่งพระอาจารย์ของฮ่องเต้ แต่คงได้มีอำนาจของผู้เป็นพระอาจารย์ฮ่องเต้มาด้วย! ลาภยศสรรเสริญทำให้คนหูตามืดบอด มีหรือจะยังจำคำสาบานและปณิธานที่เคยตั้งเอาไว้ในอดีตได้อีก?”
บทที่ 102 วิญูชนกับปีศาจร้าย (2)กรอบหน้าต่างฉลุลายบุปผางามลออ ให้บรรยากาศของเจียงหนานอยู่หลายส่วน
เพียงแต่เจียงหนานไร้สายลมอันหนาวเหน็บกับหิมะขาวที่ตกหนักเยี่ยงนี้
แจกันดอกไม้ตั้งอยู่บนกรอบหน้าต่าง อย่างไรก็ตามฤดูกาลนี้ไม่มีดอกไม้ สิ่งที่อยู่ในนั้นมีเพียงลูกศรจำนวนสามดอก
เซี่ยเวยเอื้อมไปหยิบมาดอกหนึ่ง
ยามสัมผัสให้ความรู้สึกหนักอึ้ง ตัวลูกศรตีมาจากเหล็กดำและวาดเส้นสีเงินเล็ก ๆ เป็นลวดลาย หางลูกศรทำมาจากแผ่นทองคำอันวิจิตรสองแผ่นฝังเข้าไปในส่วนปลายของลูกศรมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของหรูหราที่
