นี้ไม่มีความลับ ข่าวจะแพร่ออกไปก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด เพียงแต่จางเจอเอ่ยถามขึ้นมาในเวลานี้ นางควรตอบเขาดีหรือเปล่า
เหยาซีเคยสรรหาวิธีการสารพัดอย่าง กระทั่งยังคิดจะใส่ความเขา ทุกสิ่งล้วนเป็นความจริง
แม้ว่าเหยาซีจะทำเรื่องนี้ด้วยความเห็นแก่ตัวแต่ถ้าตนยอมรับที่เขากล่าวมาก็จะคล้ายไปนินทาเรื่องไม่ดีของผู้อื่น
หากนางปิดบังเล่า
ทว่าผู้ที่เอ่ยปากถามนางตรงหน้านี้มิใช่ใครอื่นเป็นจางเจอเชียวนะ
สุดท้ายเจียงเสวี่ยหนิงก็ไม่อาจโปั้ปด แต่ไม่ว่าจะทำเช่นไร คำว่า ‘เป็นเรื่องจริง’ ก็ไม่อาจเอื้อนเอ่ยจากปากอยู่ดี และอาจเพราะการคาดเดากับความคาดหวังบางอย่างภายในใจกำลังกดทับ ใจของนางจึงเต้นอย่างบ้าคลั่ง ลืมไปว่าต้องการจะพูดสิ่งใดจางเจอเห็นท่าทางของนางก็กล่าวว่า “ข้ารู้แล้ว”
เจียงเสวี่ยหนิงสะดุ้งโหยง “แต่ตอนนี้คุณหนูเหยาไม่ได้คิดเช่นนั้นอีกหากใต้เท้าจางได้อ่านเนื้อความในจดหมายที่นางตอบกลับก็ควรจะทราบ แล้วเหตุใดยังถามเช่นนี้อีกเล่า?”
จางเจอหลุบตา เพียงตอบเรียบ ๆ ว่า “ถอนหมั้น”
