จอกำนิ้วที่แนบอยู่ข้างกายจนแน่นอย่างเงียบ ๆ
นางกลัวตายและกลัวเจ็บ
ขณะตกอยู่ในวงล้อมอย่างแน่นหนาในวังหลวงคราวนั้น ฮองเฮาในอดีตผู้กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าเขา นางต้องใช้ความกล้าหาญเพียงใดกันถึงได้กล้าสละชีวิตของตนเพื่อแลกกับชีวิตของเขา
นางไม่เคยคลางแคลงในตัวเขาแม้แต่น้อย
จางเจอพลันหวาดกลัวว่าหากตนยืนมองนางอยู่ตรงนี้นานเกินไปจะสั่นคลอนการตัดสินใจที่มีอยู่แต่เดิม จึงหลุบตากล่าวว่า “คุณหนูรองเจียงระแวงปั้องกันเอาไว้ก็ดี เข้ายามวิกาลแล้วข้าน้อยไม่อาจรั้งอยู่ในเขตพระราชฐานชั้นในได้นานมากนัก ขอตัวลาก่อน”
เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกจิตใจว่างเปล่า
ทว่าพอคิดดูอีกที การได้เห็นเขาก็ถือว่าดีมากแล้ว ไม่ควรหวังสูงไปมากกว่านี้อีก
ดังนั้นจึงหยักยกมุมปาก ใช้สายตามองส่ง
เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าพอเดินออกไปได้สองก้าวจางเจอก็ชะงักฝีเท้า หยุดเดินเสียอย่างนั้น
เจียงเสวี่ยหนิงกะพริบตา “ใต้เท้าจาง?”
จางเจอหันข้างมามองนาง คล้ายลังเลเล็กน้อยว่าควรถามดีหรือไม่ ทว่าสุดท้ายก็ยังเอ่ยปากอยู่ดี “คุณหนูรองเจียงมาเป็นพระสหายร่วมศึกษาขององค์หญิงใหญ่พร้อมคุณหนูเหยา ได้ยินว่าเคยเกิดเหตุวิวาทเพราะข้าน้อย เนื่องจากคุณหนูเหยาเคยคิดหาวิธีสารพัดอย่างเพื่อถอนหมั้น ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่?”
“…”
เหตุวิวาทระหว่างนางกับเหยาซีและโหยวเย่ว์ที่เรือนหยางจื่อแพร่ออกไปจนจางเจอรู้แล้วอย่างนั้นหรือ
เจียงเสวี่ยหนิงนิ่งอึ้ง
จากนั้นก็คิดว่าใต้หล้า
